धुलोमा लडेको ऐना!

बिहानदेखि नै आकाश धुम्म थियो। सहरमाथि बादलहरू यति तल झरेका थिए कि लाग्थ्यो, कुनै अदृश्य दुःखले आकाशलाई पनि आफ्नो काँधमा बोकेको छ। सडकहरू भने आफ्नो पुरानै गतिमा थिए— हर्नको आवाज, मोटरसाइकलको भीड, पसलका सटर खुल्दै गरेका आवाज, चिया पसलबाट निस्किएको बाफ र मानिसहरूको हतार। म पनि त्यही हतारको एउटा हिस्सा थिएँ।

काँधमा झोला थियो। हातमा मोबाइल थियो। मोबाइलको स्क्रिनमा लगातार नोटिफिकेसनहरू आइरहेका थिए। कार्यालयबाट फोन, म्यासेज, कामको दबाब, घरबाट आएको एउटा चिन्तित सन्देश र बैंक खातामा बाँकी रहेको रकमको हिसाब। म हिँडिरहेको थिएँ, तर वास्तवमा म आफ्नो शरीरभन्दा धेरै अगाडि दौडिरहेको थिएँ। मेरो मन भविष्यमा थियो।