देवेन्द्रराज पाण्डेका दुई जुनी

वैशाखको पहिलो साता दिउँसोतिर डा. पाण्डेको घरमा पुग्दा उहाँ प्याङ्क्रियाजमा भएको क्यान्सरले दिएको दुःख व्यवस्थापन गर्दै निश्चित भएर पनि अनिश्चित अन्तिम समय कुरिरहेको भेटिनुभयो । केही पीडायुक्त हाँसो र ठट्टा सहित सहज तरिकाले आफ्नो अवस्था बारे बताउनुभयो । केही समय पहिले डाक्टरले परीक्षण गरिसकेपछि क्यान्सर भएको जानकारी दिएछन् । डा. पाण्डेले हतार नगरिकन भन्नुभएछ- अब म यसको उपचार गर्नतिर लाग्दिनँ डाक्टरसाहेव । मैले जे जस्तो जीवन बिताएँ त्यो नै पर्याप्त छ । म आफ्नो जीवनबाट सन्तुष्ट नै छु । अब थप बाँचेर मैले गर्न सक्ने पनि केही छैन । म थप उपचार र त्यसका कारण व्यहोर्नुपर्ने कष्ट सामना गर्न लाग्दिनँ । जति समय बाँचिन्छ त्यति अलि सहज तरिकाले बाँच्न पाइयोस् । धेरै पीडा नहोस् । त्यस्तो व्यवस्था मिलाउनुस् ।

अनुहारमा घरीघरी थकान र दुःखाइका केही धमिला चिह्नहरू देखिन्थे । भित्तामा टीभीको स्क्रिन थियो । भन्दै हुनुहुन्थ्यो, युट्युबमा जलवायु परिवर्तनका असर बारे एउटा डकुमेन्ट्री हेर्दै थिएँ । विषय तत्काल समकालीन राजनीति, बालेन सरकारले गर्न खोजिरहेको काम र लोकतन्त्रको भविष्यतिर सोझियो । लोकतन्त्रको स्थापनाका लागि सँगै लडेका दल र तिनको नेतृत्वका कारण लोकतन्त्रमाथि नै आइरहेको जोखिमका कुरा भए । पछिल्लो समय सेनाको भूमिका के हो भन्ने प्रश्न उठ्यो । एकाध घन्टा बसेर आफ्नो निकट हुँदो मृत्युको प्रतीक्षाको समयलाई सेलिब्रेशन गरिरहेको एउटा ऋषितुल्य तपस्वी पुरुषका रूपमा डा. पाण्डेका अन्तिम दिनहरू सहज होउन् भन्ने कामना गर्दै म निस्किएँ ।