नेपाली चटपटेको फैलिँदो पहिचान

याद छ नि, खोम्चा, ठेला, घुम्ती वा कठघरा वा पसलअगाडि उभिएर अलि बाक्लो कागजको ‘चम्चा’ ले पत्रिकाको सोलीबाट अप्ठ्यारो गरी चटपट वा चटपटे झिकेर खाएको? कि त्योभन्दा अगाडि ‘अमिलो-पिरो कत्तिको हाल्नु?’ भन्दै चटपटवालाले प्लास्टिकको ट्वाक वा टिनको बट्टामा मुरी भुजा, भिजाएको चना, हत्केलामा नै राखेर चोर औँला जत्रो चक्कुले प्याज, गोलभेँडा खुर्सानी र आलु काट्दै हालेको दृश्य, रातो न रातो अचार (सस)को सिसी, अनि काँचो तोरीको तेलको कडा बास्ना, हरेक सामग्री राख्दा वा सबै सामग्रीलाई काठको गोलो दाबिलोले घुमाएको ‘छ्याकछ्याक’ ध्वनि, त्यसपछि ट्वाकलाई काठमा ठ्वाक्क गरेर सोलीमा हालेको दृश्य।

अरू के के याद छ? बालापनका वा किशोरवयका साथीसँगीले चटपटे खादा आँखाबाट निकालेको आँसु, नाकबाट निक्लेको पानी कि पिरोले रातो भएको अनुहार? कि अमिलो र पिरो चटपटेको पहिलो गाँसमै जिब्रो र दिमाग दुवै झनझनाएको याद छ? तिनै यादहरूले वा तिनको स्मृतिदंश (नोस्टालजिया)ले आज पनि चटपटेलाई तपाईंको सबैभन्दा यादगार खाजा (स्न्याक) बनाइरहेको छ कि?