परावृत्ति!

शहर गहिरो निद्राबाट ब्युँझिन तरखर गर्दै थियो। क्षितिजबाट छरिन खोजिरहेको उज्यालोलाई छेकेर चारैतिर ठूला पहाडहरू पर्खालझैँ उभिएका थिए। चन्द्रमा अस्ताइसकेको थियो, झिसमिसे भइसकेको थिएन। मध्य पुसको चिसो पछ्यौरीले ढपक्कै छोपिएर जताततै तुसारो परेको चकमन्न शहरको बीचतिर, काठैकाठले बनेको कलात्मक फल्चा थियो।

फल्चाको छेउमा टुसुक्क बसेको उसका खुट्टा भूकम्पले हल्लाएको बिजुलीको खम्बाजस्तै काँपिरहेका थिए। निद्रा आएका तर निद्रा नपाएका उसका एक जोडी आँखा गोलभेँडाजस्ता देखिएका थिए। ती राता आँखाहरूमा एक प्रकारको खालीपन पोतेर ऊ एकोहोरो एक युवतीको सुमधुर मुस्कानसहितको श्यामश्वेत तस्बिरमा हराइरहेको थियो।