अर्को जुनी भने हतार नगरी पर्खिनू है मलाई!

केही वर्ष अगाडिसम्म मलाई लेख्न असाध्यै मन पर्थ्यो। मनमा उठेका स–साना भावनाहरूलाई शब्दमा उतारेर हलुका हुन मन पर्थ्यो। दुःख लाग्दा लेख्थेँ, खुसी हुँदा लेख्थेँ, कसैको याद आउँदा लेख्थेँ। तर कसैको आगमनसँगै मैले आफ्ना भावनाहरू व्यक्त गर्नै बिर्सिएछु।

मेरा शब्दहरू उसैसँग बोल्न थाले, मेरा भावनाहरू उसैमा हराउन थाले। त्यसैले जब ‘कृष्ण’ मेरो जिन्दगीबाट जाँदै थिए, उसलाई रोक्न होस् या मनाउन, मैले केही लेख्ने हिम्मत गर्न सकिनँ।