चोटलाई जितेर विश्वकप चुमेका स्पेनी कप्तान रोड्री

एजेन्सी।

सन् २०२६ को फिफा विश्वकपको फाइनलमा अर्जेन्टिनाको चुनौतीलाई सहजै पन्छाउँदै जब स्पेनले दोस्रोपटक फुटबलको सर्वोच्च साम्राज्यमाथि कब्जा जमायो, तब स्पेनिस कप्तान रोड्री सिंगो विश्वको नजरमा छाएका थिए । प्रतियोगिताको सर्वोत्कृष्ट खेलाडी बन्दै ‘गोल्डेन बल’ उचालेर मञ्चमा उभिँदा उनका रसाएका आँखामा केवल विजयको उल्लासमात्र थिएन, त्यसमा वर्षौंको उपेक्षा, शारीरिक सीमासँगको लडाइँ र चरम संघर्षपछिको आत्मसम्मान झल्किन्थ्यो । २२ जुन १९९६ मा मेड्रिडको एक मध्यमवर्गीय परिवारमा जन्मिएका रोड्रीका लागि फुटबलको यो स्वर्णिम शिखरसम्मको यात्रा कुनै काल्पनिक कथाभन्दा कम थिएन । इन्जिनियर पिता र मार्केटिङ क्षेत्रकी विज्ञ आमाको छत्रछायामा हुर्किएका उनले खेलको मैदानमा जति नै पसिना बगाए पनि शिक्षाको उज्यालोलाई कहिल्यै त्यागेनन् । ‘फुटबल जीवनको एक हिस्सा हो, तर ज्ञान सम्पूर्ण जीवन हो’ भन्ने अभिभावकीय संस्कारलाई आत्मसात् गर्दै उनले दुवै क्षेत्रलाई समानान्तर रूपमा अगाडि बढाए । तर, यो सफलताको जगपछाडि अपमानको एउटा निकै गहिरो चोट लुकेको थियो । ११ वर्षको कलिलो उमेरमा एट्लेटिको मेड्रिडको एकेडेमीमा भर्ना भएका रोड्रीलाई १७ वर्षको उमेरमा क्लबले ‘शारीरिक रूपमा कमजोर र होचो’ भन्दै निर्दयीपूर्वक बाहिर निकालिदियो ।