इस्लामाबाद सरकारको कमजोर शासनले पाकिस्तानका विभिन्न राज्यहरूमा पानीको सङ्कट

कराँची। यो पाकिस्तानको एउटा रोचक उदाहरण हो, जसले भारतले नदीको पानीको आफ्नो हिस्सा त्याग्ने अपेक्षा गर्दछ, तर आफ्ना राज्यहरू बीच समान पानी वितरण सुनिश्चित गर्न नराम्ररी असफल भएको छ। सिन्ध, बलुचिस्तान, खैबर पख्तुनख्वा र पन्जाब राज्यहरू बीच बारम्बार द्वन्द्वहरू भएका छन्, किनकि पहिलेका तीन राज्यहरूले इस्लामाबाद सरकारलाई सिन्धु बाहेक पाँच नदीहरूबाट पानी प्राप्त गर्ने पन्जाबको पक्षमा रहेको आरोप लगाउँछन्।

तिनीहरू यसलाई इस्लामाबादमा सङ्घीय सरकारको निरन्तर असफलताको रूपमा हेर्छन्। पानी बाँडफाँडको मुद्दा प्राविधिक भिन्नताहरूमा सीमित छैन तर गहिरो राजनीतिक सङ्कटमा परिणत भएको छ, जसले सङ्घ र यसका राज्यहरू बीच गहिरो अविश्वासलाई बढाइरहेको छ। पानी बाँडफाँडको समस्या लामो समयदेखि पृष्ठभूमिमा रहेको भए पनि, २०२५ को चोलिस्तान नहर परियोजनाले अन्यायको भावनालाई अझ बलियो बनाएको छ।