संस्मरण: शब्दमार्गका मार्गदर्शक– रुद्र गुरु

अतीतका पानाहरू पल्टाउँदै फर्केर हेर्दा बाल्यकालको दुर्गम र विकट ग्रामीण परिवेश आँखाअगाडि सजीव भएर उभिन्छ । न चिल्ला सडक र गाडीका आवाज थिए, न त आजजस्ता आधुनिक सञ्चार र प्रविधिको कुनै पहुँच नै । भौतिक अभावले चारैतिरबाट घेरेको त्यो शान्त खोटाङ, चिसापानीको गाउँमा मेरो मानसपटल भने अध्ययनको असीम तृष्णाले छटपटाइरहन्थ्यो । कतैबाट कुनै नयाँ पुस्तक हात पर्नासाथ मभित्र एउटा अलौकिक खुशीको सञ्चार हुन्थ्यो । बाल कविता, कथा र निबन्धहरू लेखिन्थ्यो । तिनलाई रेडियो नेपालको लोकप्रिय ‘को भन्दा को कम’ कार्यक्रममा पठाउँदा र बासुदेव मुनालको स्वरमा आफूले लेखेका कुरा सुन्न पाउँदा अनौठो खुशीले भुइँमा खुट्टा हुँदैनथ्यो ।

साँझ परेपछि टुकीको धमिलो उज्यालोमा किताबका पानाहरू पल्टाउँदा–पल्टाउँदै रात छर्लङ्गै बितेको पनि पत्तै हुँदैनथ्यो । ती पानाहरू पढ्दै जाँदा भेटिने नचिनेका, अलि कठिन र असजिला नयाँ शब्दहरूलाई म बडो जतनका साथ कापीको एकापट्टि टिपेर राख्थेँ । ती शब्दहरू मेरा लागि रहस्यमयजस्तै लाग्थे, जसको ताला खोल्ने साँचो भने केवल मेरो स्कुलका आदरणीय गुरुसँग मात्र थियो ।