संरचना बन्लान्, मुर्झाएका मन फेरि फक्रेलान् ?

एक वर्षअघि हेटौंडाका सडकमा उठेको धुवाँ अहिले देखिँदैन । आगजनीबाट कालो भएका भित्तामा नयाँ रङ टल्किसकेको छ । भत्किएका ढोकाझ्याल फेरिएका छन् । कतिपय सरकारी कार्यालयमा सेवा सुरु भएका छन् । निजी क्षेत्रका पसल, व्यवसाय र प्रतिष्ठान विस्तारै पुरानै लयमा फर्किन थालेका छन् । बाहिरबाट हेर्दा लाग्छ, एक वर्षको अवधिमा आन्दोलनले दिएको चोट धेरै हदसम्म पुरिइसकेको छ । तर, यो सामान्य देखिने दृश्यभित्र अझै थुप्रै असामान्य कथा र व्यथा भौतारिरहेका छन् ।

भौतिक संरचना मर्मत गर्न सकिन्छ । जलेका भवनमा फेरि इँटा थप्न सकिएला । तोडिएका र फोडिएका झ्याल फेरिन सक्छन् । कालो भित्तामा नयाँ रङ लगाउन सकिन्छ । आन्दोलनक्रममा घाइते भएका नागरिकका पीडा, आफन्त गुमाएका परिवारका दुःख र राज्यप्रति नागरिकको मनमा परेको चोट भने रङरोगनले कदापि मेटिँदैन । जेनजी आन्दोलनको एक वर्ष पूरा हुँदा मकवानपुरको अवस्था यही विरोधाभासमा उभिएको छ । संरचना बिस्तारै उठिरहेका छन्, आन्दोलनले उठाएका प्रश्न भने अझै उस्तै छन् ।