तीनपटक पाउ छोएँ तर दुर्गालाल बा तपाईंको अनुहार हेर्न सकिनँ

यही २०८३ सालको भदौ १ गते सोमबार बिहान करिब साढे ६ बजे वरिष्ठ पत्रकार मल्ल के सुन्दरज्यूले मलाई फोन गर्नुभएको रहेछ । बिहान छोरालाई विद्यालय पु¥याउने हतारमा थिएँ । फोन आएको पत्तै पाइनँ । करिब साढे ८ बजेतिर सामाजिक अभियन्ता गणपतिलाल श्रेष्ठज्यूको फोन आयो । फोन उठाउनासाथ कुनै औपचारिकतातिर नलागी उहाँले सोध्नुभयो– दुर्गालाल श्रेष्ठको खबर थाहा पाउनुभयो नि ? मैले जनप्रिय कवि दुर्गालालज्यू बिरामी भएको थाहा पाएकै थिएँ, अप्रिय खबर हो भन्ने बुझिहालेँ, खास प्रतिक्रिया दिइनँ, बीचमा रहेर जवाफ दिएँ– हजुर–हजुर गणपतिलालज्यूबाट बिदा भएपछि मैले हतार–हतार सामाजिक सञ्जाल खोलेँ । गणपतिलालज्यूको खबरले नै विक्षिप्त बनेको मैले सामाजिक सञ्जालमा फोटोसहितको विवरण नै देखेपछि केही सोच्नै सकिनँ ।

जनकवि दुर्गालाल श्रेष्ठज्यूलाई म पारिवारिक स्तरको सम्बन्धका कारण ‘बा’ भन्थेँ । यो ‘बॉ भनेको हजुरबा हो, बा पुष्करलाल श्रेष्ठलाई म ड्याडी भन्थेँ । दुर्गालाल बा अस्वस्थ हुनुहुन्छ भन्ने थाहा थियो । पूर्वमन्त्री कृष्णगोपाल श्रेष्ठज्यूले त एकचोटि भेट्न जाऊँ भनेर मलाई पटक–पटक सम्झाउनु पनि भएको थियो । अलि अघि प्रसिद्ध उद्योगी तथा साहित्य अनुरागी वसन्त चौधरीज्यूले दुर्गालाल साहित्य प्रतिष्ठानका तर्फबाट उहाँलाई जनसम्मान तथा राष्ट्रिय अभिनन्दन गर्नुपर्छ, उहाँमाथि वृत्तचित्र बनाउनुपर्छ र स्मारिका प्रकाशन गर्नुपर्छ भन्दै हुनुहुन्थ्यो । उहाँको प्रस्तावप्रति हामी सबै हर्ष र उत्साहका साथ सहमत पनि थियौं । हामी उहाँलाई सम्मान गर्ने योजना बनाउँदै थियौं । धेरै तयारी पनि अघि बढिसकेको थियो । तर समयले हामीलाई पर्खिएन । हाम्रो सम्मानलाई दुर्गालाल बाले पनि पर्खिनुभएन । हामीले उहाँलाई जीवित छँदै गर्न खोजेको सम्मानको योजना पूरा गर्न नपाउँदै उहाँको निधनको समाचार सुन्नुप¥यो । मनमा एउटै कुरा खेलिरह्यो– हामी किन आफ्ना अमूल्य व्यक्तित्वहरूलाई सम्मान गर्न सधैं ढिला गर्छौं ?