दुर्गालालका यी अन्तरकुन्तरहरू

श्रावण मसान्तको साँझ, कम्फोर्ट हाउस, बूढानीलकण्ठस्थित आप्mनै जेठोको आवासमा थिए । भर्खरै नर्भिक हस्पिटलमा आवश्यक उपचार तथा स्वास्थ्य परीक्षणपछि फर्किएका थिए । आप्mनै ओच्छ्यानमा अनि हातमा एउटा पुस्तिका र कलम । ‘फिँज’ – नेपालभाषामा लेखिएका ‘पीजा’ खण्डकाव्य – गएको छ दशक अगाडि प्रकाशित उनकै कृति । अनि आफैंले तिनको शब्दस, भावार्थ अनि लयवद्ध खस भाषामा रूपान्तरित हरफहरूमा ध्यान केन्द्रित थिए । ओमार ख्यामका रुवायत शैलीबाट प्रभावित उनले त्यस्तै रचना रचेका थिए । शायद नेपालभाषा साहित्यमा रुवायत काव्य विधाका यही नै पहिलो पुस्तक हो ।

दुर्गालाल साहित्य प्रतिष्ठान केही समय यताबाट व्यस्त थिए – दुर्गालालका आधा दर्जन जति नयाँ पुस्तक बजारमा ल्याउने, उनका सम्मानमा फरक खालको समारोह आयोजना गर्ने र त्यही रुवायतका केही पंक्तिमा संगीतवद्ध गर्दै प्रस्तुति पनि गर्ने । त्यसैका लागि ‘फिँज’ का हरफहरू अझ परिमार्जित गर्नमा व्यस्त रहे । ती उनका जीवनका अन्तिम क्षणहरू थिए तर काव्य कृति कोर्दै कलिला वैंशका हुन् उनी । घरनजिक बाँगेमुढाको पाटीमा हर साँझको कथा वाचनपछि फूल प्रसाद अनि रातो टिकाका लागि व्यक्ति व्यक्ति सामु पुग्ने एक कन्या कुमारी । उनको यौवन र सुन्दरतामा आकर्षित दुर्गालाल टिका लगाइदिँदा खेरि उनको हातको क्षणिक स्पर्श अनि सामिप्यतामा मोहित यति भावुक हुन्थे, माथामा लगाइएको टिका कहीँ कतै नझरोस् भन्दै टाउको अलिक पनि नझुकाउँदै आकाशतिर हेर्दै घर फर्किन्थे । त्यही टिकामाथि पटक पटक औंला स्पर्श गर्दैै अनेकन कल्पना गर्थिन्, भावनामा बग्थिन् । जानी नजानी शब्दहरू कोर्थिन । यिनै उनका काव्यमयी हृदयका प्रारम्भिक पल थिए ।