तिर्सनाको त्यान्द्रो

वृद्धाश्रमको मूल ढोकानिरै रहेको एउटा पुरानो बेन्चमा बस्नु हरिकृष्ण बुढाको दैनिक तालिका जस्तै भइसकेको थियो। बाटोमा ओहोरदोहोर गर्ने हरेक गाडी र मानिसहरूलाई उनी निकै चनाखो भएर हेर्थे - मानौँ उनले कसैलाई पर्खिरहेका छन्।

छोराबुहारीले शहरमा ठाउँ नपुगेको भन्दै यहाँ छाडेर गएको सात वर्ष भइसकेको थियो। सुरुका दुई वर्ष त दशैँमा लिन आए तर पछिल्ला पाँच वर्षदेखि न त उनीहरू आए, न त कुनै फोन नै आयो। आश्रमका अरू साथीहरू हरिकृष्णलाई सम्झाउँथे, ‘अब ती आउँदैनन् हरिकृष्ण, माया मारिदेऊ।’