छोटा तर अग्ला कविता

जुनसुकै सिर्जना पनि पहिला आफ्नो भोगाइ हो अनि मात्र अनुभव र अरूको सापटी अनुभूति हो । त्यसमा पनि कविता व्यक्तिसँगै हिँडिरहने सहयात्री जस्तो हो । त्यसैले कविता जीवनको सबैभन्दा सन्निकट हितैषी पनि हो । उसलाई कविको यावत कुरा थाहा हुन्छ तर कविले नभनेसम्म ऊ सदैव मौन रहन्छ ।

राजेन्द्र शलभको भर्खरै प्रकाशित कवितासंग्रह ‘अक्षर मनका’ भित्रका कविताहरूले यही कुराको पुस्ट्याइँ गरेका छन् । र, ‘उस्तैउस्तै’ कविता पढेपछि रूपान्तरित भइरहने समय र परिस्थिति या भोगाइ र अनुभूति कसरी कमिज र कोट पात्रमा समाहित हुन सक्छन् भन्ने एउटा मीठो उदाहरण पाइन्छ । हुन त कविता पनि स्वयंमा उदाहरणहरूकै अभिव्यक्ति त हो नि ।