शिवानीको एक मुठी माटो

काठमाडौं जाने बस छुट्नै लागेको थियो। हतार–हतार सामान मिलाउँदै गर्दा शिवानी सिंह थारूले एउटा यस्तो काम गरिन्, जुन सामान्य मानिसका लागि सायद असामान्य थियो। उनले जन्मथलो नेपालगन्जको एक मुठी माटो उठाइन्। सानो कपडामा बेरेर पोको पारिन् र झोलाभित्र राखिन्। त्यो माटो कुनै धार्मिक आस्थाको प्रतीक थिएन। न त कुनै अन्धविश्वासको अवशेष। त्यो उनको पहिचान थियो। त्यो बाल्यकाल थियो। त्यो सम्झनाको सुवास थियो। त्यो आमाको काखजस्तै न्यानो जन्मभूमिको स्पर्श थियो।

राजधानी पुगेपछि उनको जीवनले नयाँ मोड लियो। नयाँ सहर, नयाँ परिवेश, नयाँ संघर्ष। तर एउटा कुरा कहिल्यै फेरिएन, झोलाभित्र सुरक्षित रहेको त्यो माटोको पोको। त्यस भित्रको सुगन्ध। जब–जब काठमाडौंको भिडले उनलाई एक्लोपनको अनुभूति गराउँथ्यो। अनि जन्मथलोको सम्झनाले मन भिजाउँथ्यो। उनी त्यो पोको खोल्थिन्। माटोका कणहरूलाई हातमा लिएर धेरैबेर टोलाइरहन्थिन्। ती कणहरूमा उनी केवल आफ्नो विगत खोज्दिनथिन्, आफ्नो भविष्य पनि देख्थिन्। त्यही माटोमा उनले सपनाहरू रोप्थिन्। त्यही माटोमा उनले आफ्ना सम्भावनाहरू पढ्थिन्। अनि त्यही माटोले उनलाई फेरि उभिन सक्ने शक्ति दिन्थ्यो।