जब बाढीले आफ्नै गाउँ बगाएको दृश्य रिपोर्टिङ गर्नुपर्‍यो

दिमाग खल्बलिएको छ । न कुनै शब्द छन् बोल्नका लागि न कुनै दृश्य बाँकी छ हेर्नका लागि । छन् त केवल स्मृति मात्रै । छ त केवल आफ्नै अस्तित्व अस्वीकार गरिरहेको धमिलो पानीको बहाव । यसलाई त्रिशूली नदी भन्न सायद नदीकै आत्मालाई मन छैन । म कसरी भन्न सकुँ । टेक्ने पाइला नै हराएको, आफ्नो भावना नै सकिएको यो घटना कसरी उल्था गर्न सक्छु ।

ठिङ्ग उभिएको तर भावना नै नभएको पृथ्वी नारायणको सालिक जस्तै । के सालिक बोल्छ र ? हो, देवीघाट बजारको सुरुवात जहाँबाट हुन्छ त्यहीँ यो सालिक साक्षी राखेर बाढी पस्यो । उनै पृथ्वीनारायणले बसालेको यो बजार सकियो । हामी त्यही सालिक जस्तै भएका छौं । तर अब विस्तारै हलचल गर्न खोज्दैछौं । खै सकिन्छ कि सकिन्नँ । हिम्मत गर्नेछौं । सम्पत्ति, जग्गाजमिन अस्थायी हुन् थाहा छ, तर ती हाम्रो भावनासँग जोडिएका वस्तु हुन् । ती बिना त अरू सबै भावना फगत भावना मात्रै त हो ।