सरकार र विपक्षीको रचनात्मक भूमिकाबाटै स्थिरता सम्भव

२०४७ सालदेखि जनताले स्थायी सरकारका लागि पटक-पटक निर्वाचित गरी बहुमत दिए तर दलका नेताको आपसी विवाद, गुटबन्दी, निहित स्वार्थ तथा सत्तालोलुपताका कारणले स्थिर सरकार बन्न सकेन।

दुर्भाग्यवश, अल्पआयुमै सरकारहरू मात्र विघटन भएनन्, कैयौं पटक संसद् पनि विघटन भए, दलहरू पनि विभाजित भए। जसले गर्दा लोकतन्त्रबाट नै जनता बेलाबखत वितृष्णसमेत भए पनि नेपाली जनता लोकतन्त्रप्रेमी भएको कारण नेताहरूको गल्ती सुधारको अपेक्षा राखी पटक-पटक उही नेताहरूलाई निर्वाचित गरी अवसर दिए। तैपनि दलहरूमा लोकतान्त्रिक प्रवृत्तिको अभावले लोकतन्त्रमा पनि पटक-पटक आन्दोलन भए। निरंकुशतन्त्रको विरुद्धमा आन्दोलन हुनु स्वाभाविक भए पनि लोकतान्त्रिक सरकारका विरुद्धमा आन्दोलन हुनु निरंकुशताको चरमोत्कर्षको निसानी हो।