१५ वर्षदेखि हिमालपारिको गाउँमा हराइरहेका मजदुरको पीडादायी कथा

गोरखा। छेकम गाउँमा गहुँ, फापर, आलु भित्र्याउने चटारोदेखि घर बनाउने, काठ बोक्न वा ढुङ्गा फुटाउन गाउँलेहरूले सम्झने एउटै नाम हो, ‘बन्दिपुर’। ‘ओइ बन्दी, बन्दे, बन्दिपुर’, केटाकेटीदेखि बूढाबूढीसम्म सबैको प्रिय नाम हो ‘बन्दिपुर’। कोही कसैले बन्दिपुर भन्ने मेसो नपाएर ‘ओइ कान्तिपुर’ पनि भन्ने गर्छन्।

“मेरो त नामै बन्दिपुर भइसक्यो। कहिलेकाहीँ म आफैँ पनि आफ्नो वास्तविक नाम भुल्छु। कसैले के हो भनेर सोध्यो भने म बन्दिपुर भन्न जान्छु,” विगत १० वर्षदेखि चुमभ्यालीमा हराइरहेका सुमन थापामगरले भने।