एसियाडमा नेपाली टेबलटेनिसको यथार्थ र सम्भावना

टेबलटेनिसको नीलो वा हरियो बोर्डमा द्रुत गतिमा ठोक्किने एउटा सानो, हलुका प्लास्टिकको बल केवल खेलकुदको साधारण सामग्रीमात्र होइन, करोडौँ खेलप्रेमीको ढुकढुकी, आत्मसम्मान र अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा देशको नाम उचो राख्ने अटल संकल्पको जीवन्त प्रतीक पनि हो । सन् १९५८ को टोकियो एसियाडबाट आधिकारिक यात्रा सुरु गरेको टेबलटेनिसको एसियाली खेलकुदको इतिहासमा नेपालले सन् १९६६ को बैंकक एसियाडदेखि मात्र आफ्नो उपस्थिति जनाउन थालेको हो । करिब छ दशकभन्दा लामो यो गौरवशाली तर चुनौतीपूर्ण यात्रामा नेपाली टोलीले प्रदर्शनको स्तरलाई निरन्तर उकास्दै लगेको छ । तर, विडम्बना, एसियाडमा टेबल टेनिसमार्फत नेपालले अहिलेसम्म एउटा पनि पदक जित्न सकेको छैन । पछिल्लोपटक १९औँ एसियाली खेलकुदमा भारत, जापान र उत्तर कोरियाजस्ता विश्व खेलकुदका सर्वशक्तिमान् पावरहाउसहरूसँग पराजित भई समूह चरणबाटै बाहिरिनु पर्दाको क्षण केवल अंक गणितको हारमात्र थिएन । सिक्का सुवाल, नबिता श्रेष्ठ, इभाना थापा मगर, संयोग कपाली, रुबिन महर्जन र बिलोश श्रेष्ठजस्ता खेलाडीहरूका लागि त्यो क्षण आधुनिक विश्व खेलकुदको विशाल प्राविधिक अन्तरलाई आफ्नै आँखाले देख्दाको मर्मस्पर्शी अनुभूति र भविष्यका लागि आत्ममन्थनको एउटा कठोर पाठशाला पनि थियो ।

तर, पराजयका ती बाक्ला हुस्सुभित्रै सधैँ आशाको एउटा यस्तो प्रदीप्त किरण चम्किरह्यो, जसले नेपाली टेबलटेनिसलाई कहिल्यै अँध्यारो हुन दिएन । नेपालका विभागीय टोलीहरूले देशमा खेलकुदको आधारस्तम्भलाई निरन्तर सिञ्चित नगरेका भए सायद यो खेल धेरैअघि नै ओझेलमा परिसक्ने थियो । यही विभागीय जग र खेलाडीहरूको अथक त्यागकै कारण एसियाली खेलकुदको मञ्चमा अहिलेसम्म पदकको ढोका खुल्न नसके पनि, यही संघर्षको जगमाथि उभिएर नेपाली टेबलटेनिसले पेरिस ओलम्पिकको ऐतिहासिक र रोमाञ्चक यात्रा तय ग¥यो । जब स्यान्टु श्रेष्ठले कठिन छनोट चरण पार गर्दै योग्यताका आधारमा ओलम्पिकमा आफ्नो स्थान पक्का गरे, तब उनले केवल आफ्नो लागिमात्र होइन, सिंगो नेपालको खेलकुद इतिहासमा एउटा स्वर्णिम र अभूतपूर्व अध्याय थपिदिए ।