संखुवासभाको अलैँची, काठमाडौंको कुर्सी र रित्तिँदै गरेका गाउँहरू

खाँदबारीबाट मकालु-बरूण राष्ट्रिय निकुञ्जको फेदीतिर उक्लिरहेको मिनी बस जब सङ्खुवासभाको एउटा दुर्गम गाउँ, सिलिचोङ आइपुग्यो, २२ वर्षको सुयेशले पहिलो पटक पहाडी चिसो र नेपाली माटोको सुगन्ध फरक पायो।

काठमाडौंको रैथाने सुयेश, जसको दिनचर्या मंगल बजारको क्याफेमा कफीको चुस्की र गिटहब (GitHub) को कोडिङमा बित्थ्यो, ऊ आज यहाँ अरूण नदीको सुसाइ र अलैँचीका बोटहरू बीचको धूलो निल्दै उभिएको थियो। उसको काँधमा एउटा व्याकप्याक थियो, जसमा कपडाभन्दा बढी क्यामराका लेन्स, ड्रोन र एउटा आइप्याड कोचिएको थियो। सुयेश जेनजी पुस्ताको त्यो प्रतिनिधि थियो, जसले देशको राजनीति र अवस्थालाई फेसबुकका भित्ता र टिकटकका छोटा भिडिओहरूमा विश्लेषण गर्थ्यो। तर, उसको यो यात्रा कुनै कलेजको प्रोजेक्ट भने थिएन। यो त उसको एउटा आक्रोश थियो, जुन उसको भाइ त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलको कतार एयरवेजको लाइनमा उभिएर खाडीतिर उड्दा नै सुरू भइसकेको थियो।