अभाव र समर्पणबीच एसियाडमा नयाँ उचाइको खोजीमा आर्चरी

जब धनुषको ताँदो तानिन्छ र वायुमण्डल चीर्दै एउटा बाण ७० मिटर टाढाको पहेँलो सेन्टर ‘टेन’ तर्फ अघि बढ्छ, त्यसले केवल कार्बन र आल्मुनियमको सानो टुक्रा मात्र बोकेको हुँदैन । त्यस बाणमा अडिएको हुन्छ एउटा सिंगो राष्ट्रको स्वाभिमान, अनगिन्ती अभावका कथाहरू र महादेशीय खेलकुद मञ्चमा आफूलाई साबित गर्ने तीन दशक लामो सपना । सन् २०१० को चीनस्थित ग्वाङ्झाउ एसियाली खेलकुदबाट सुरु भएको नेपाली तीरअन्दाजी (आर्चरी) को यात्रा आज हाङझाउ हुँदै जापानमा आयोजना हुने २०औँ आइची–नागोया एसियाडको संघारसम्म आइपुग्दा एक ऐतिहासिक मोडमा उभिएको छ । स्रोत र साधनले सुसज्जित प्रतिस्पर्धीहरूको माझमा हाम्रा धनुर्धरहरू केवल खेल मैदानमा ओर्लन मात्रै जाँदै छैनन्, उनीहरू त सीमित स्रोतका बाबजुद नेपाली खेलकुदको अदम्य साहस र आत्मबललाई नयाँ उचाइमा पु¥याउन संघर्षरत छन् ।

नेपाली आर्चरीको यो गौरवमय उपस्थितिका पछाडि एउटा कारुणिक तर असाधारण समर्पणको कथा लुकेको छ । २०औं एसियाड खेल्ने आर्चरी टोली हालैका दिनसम्म नेपाल प्रहरीको महाराजगञ्जस्थित मैदानमा अभ्यास गरिरहेको राष्ट्रिय टोली अन्तिम समयमा आएर हावाको दिशा र खुला स्थानको अनुभव लिन लगनखेलस्थित नेपाली सेनाको राजदल गणको मैदानमा सरेको छ । जहाँ विश्वका शीर्ष टोलीहरू अत्याधुनिक प्रविधि, स्पोट्र्स साइन्स र करोडौँको बजेटमा इन्डोर तथा आउटडोर सुटिङ रेन्जमा वर्षौँ अभ्यास गर्छन्, त्यहाँ हाम्रा खेलाडीहरू आफ्नै निजी धनुष (बो) र सीमित बाण (एरो) को भरमा संघर्ष गरिरहेका छन् । प्रशिक्षक प्रेमप्रसाद पुनको मार्गदर्शनमा भइरहेको यो दैनिकी सामान्य लाग्न सक्छ, तर आफ्नै छातीको ढुकढुकी र सासमा एकाग्रता कायम राख्दै लक्ष्यमा बाण हान्ने यी धनुर्धरहरूको धैर्यता कुनै ठूलो तपस्याभन्दा कम छैन ।