रगतले जोडेको नाता | Hamro Patro
Make Kundali | Buy Tickets | Live Video Call

ब्लग - साहित्य / हाम्रो लेख

रगतले जोडेको नाता





लेखकः तुलसी नारायण चित्रकार
https://www.facebook.com/profile.php?id=1165420269
-------

— “जय देश ।” मैले स्यालुट ठोकेँ जमदार साहेबलाई । — “जय देश” ।
आउनुस् ।” — “सर, जिल्ला अस्पतालबाट खबर आएको छ कि त्यहाँको बिरामीलाई रगतको आवश्यकता परेको छ । त्यसैले अस्पताल जान हजुरसँग स्वीकृतिको लागि आएको ।”
— “कतिखेर जानु हुन्छ नि ?”
— “२ बजे बत्ती जान्छ । त्यसपछि ।”
— “अनि मैले दिएको कम्प्युटरको काम नि ?”
— “त्यो सकिनै लाग्यो सर । त्यो काम सक्याएर मात्रै जान्छु ।”
— “हुन्छ नि ।” फेरि सलाम ठोकेर म आफ्नो कार्यकक्षतिर लागें ।

सेनाको पोसाक छोडेर नागरिक पोसाक लगाएँ । अनि हतारहतार जिल्ला अस्पतालतिर लम्कें । अस्पतालको सोधपुछ कक्षमा गएर रगत चाहिएको कहाँ हो भनी सोधें । पहिले रगत परीक्षण गर्नुपर्छ भन्दै कोठा नम्बर ४ तिर जाने इसारा गर्नुभयो । ४ नम्बर कोठाभित्र पसें । नर्सले अलिकति रगत निकालिन् जाँच गर्न । एकछिन त्यहीं बस्न भनिन् । त्यहाँ बस्दाबस्दै मेरो मनमा अनेक कुरा खेल्न थाले । यो कस्तो विकट जिल्ला जहाँ ब्लड बैंक छैन । कसैलाई रगत चाहियो भने रक्तदाता खोज्नु पर्ने । अँ, बिरामी त एउटी महिला रे । ती पनि गर्भवती रे । कहाँकी होलिन् ती महिला ? कुन गाउँबाट यहाँ ल्याइएकी होलिन् ? किन रगत चाहिएको होला ? यहाँ त एकजना मात्र हैन, दुईजनाको जिन्दगीको सवाल छ ।

— “लौ, आउनुस् ।”
नर्सको आवाजले मेरो कल्पनाको श्रृङ्खला भङ्ग भयो । केही नबोली म नर्सको पछिपछि लागें। बिरामी भएको वार्डमा पुगेँ । उनले मलाई एउटा खाटमा पल्टन भनिन् । मैले दायाँ हात दिएँ रगत निकाल्न । पाकेटमा रगत भर्न थालेपछि नर्स त्यहाँबाट गइन् । वार्डको चारैतिर आँखा घुमाएँ मैले। वार्डभित्र केही बिरामीहरु थिए भने केही कुरुवाहरु पनि । एकएक गरी सबैको अनुहार नियाल्न थालें ।

त्यसमध्ये एकजना बिरामीको अनुहारले मलाई झसङ्ग पार्यो । तिनी कतै जुनेली त होइनन् ? मेरो मुटु जोडले धड्कन थाल्यो । टाउको उठाएर अझ गहिरिएर हेरें । “हो, पक्कै उनी जुनेली नै हुन् ।” “कति साह्रो दुब्लाएकी ? चिन्न नै गाह्रो । अनुहारको रङ पनि उडेको ! सायद रगतको कमीले गर्दा होला ।” उनी मस्त निद्रामै छिन् । “दुखाइले पनि कमजोर बनाएको होला ।” मनमनै सोचेँ । कोही कुरुवा पनि थिएन उनको छेउमा । रगत थैलामा भरिन लाग्यो ।

— “के यो रगत उही बिरामीका लागि चाहिएको हो ?” मैले जुनेली भएतिर इसारा गर्दै नर्सलाई सोधें ।
— “हो ।” छोटो जवाफ आयो ।
— “यति रगतले पुग्छ र ?” फेरि सोधेँ ।
— “अर्को पनि चाहिने त हो ।”
— “त्यसो भए अर्को पनि लिनुस् न ।” मैले बायाँ हात पसारें ।
— “एकछिन है ।” भन्दै नर्स गइन् र अर्को खाली पाकेट लिएर आइन् । दोस्रो पाकेटमा रगत भरिन थाल्यो भने यता म कल्पनामा बग्न थालें।

— “जुनेली, कति दिन बेरोजगार भएर बस्ने म ? अब मैले केही गर्नै पर्छ । तिम्रो लागि, मेरो लागि, हाम्रो लागि ।” — “के गर्छौ त तिमी ?”
— “सोच्दै छु नेपाली सेनामा भर्ती भएर देशकै सेवा गर्छु । त्यसैले सेनामा आवेदन दिएको हुँ ।”
— “नार्इ, मलाई सेना भएको मन पर्दैन । सेनाको जागिरमा कहिल्यै आफ्नो परिवारको लागि समय हुँदैन । सधैं ब्यारेकमा बस्नु पर्छ । त्यसमाथि सेनाको जागिरमा जीवनको भरोसा पनि हुँदैन ।”
— “किन हुँदैन जीवनको भरोसा ? ”
— “लडाईँमा मान्छेले मान्छेलाई काट्नु पर्छ । आफूले कसलाई मार्छ अनि कहिले आफू मर्छ ठेगान हुँदैन ।”
— “सधैं कहाँ त्यस्तो हुन्छ ?”
— “परिवारको विच्चली भएको मैले देखेकी छु । एक पटक मात्रै भए पनि जीवन सकियो त सकियो । मरेपछि फेरि बाँच्छु भनेर पाउने होइन क्यारे ।”
— “हे भगवान् । म तिमीलाई कसरी सम्झाऊँ ?” मलाई रिस उठ्यो ।
— “मलाई सम्झाउनु पर्दैन । सेनामा जाने विचारै छाडिदेऊ । खुरुक्क अरू जागिर खोज ।” उनको स्वर पनि कडा भयो । — “त्यो त म गर्न सक्दिनँ ।” मेरो स्वर पनि कमजोर थिएन ।
— “तिमीलाई मेरो माया ठूलो कि जागिर ?”
— “त्यो जागिर मात्रै हैन । देशको सेवा पनि हो ।” बोलीमा जोड दिँदै भनेँ ।
— “त्यसो भए पहिले देशको सेवा गर । बाँच्यौ र देशलाई सेवा गर्न पुग्यो भने माया गरौँला ।”
— “मेरो कुरा त सुन ।”
— “मलाई ढिला भो । म जान्छु ।” भन्दै कुरै नसुनी उनी गइन् ।

मेरो रिसको तापक्रम पनि धेरै माथि चढेको थियो । “सेनालाई कति हेप्न सकेकी ?” मनमनै भनेँ । उनलाई रोक्ने अरू प्रयास पनि गरिनँ मैले । केही समयसम्म हाम्रो भेट भएन । उता सेनामा मेरो नाम निस्क्यो । तत्काल तालिमको लागि काठमाडौं जानु पर्यो । त्यसैले जाने बेलामा जुनेलीलाई भेट्ने समय पाइएन । तालिम अवधिभर घरमा आउन पनि पाइएन । उनीसँग भेट्ने त कुरै भएन । तालिम सकेर गाउँमा आउँदा पुरानो साथी बाटोमा भेट भयो ।

— “सेनाको तालिम सकियो ?”
— “अँ, सकियो । के छ गाउँको हालखबर ?” उत्सुकतासाथ सोधेँ मैले ।
— “एउटै साह्रै नराम्रो खबर छ, साथी । तिमीले आउनमा धेरै ढिलो गर्यौ ।”
— “के हो त्यस्तो कुरा ?”
— “तेरी जुनेलीले अर्कै गाउँको केटासँग बिहे गरिन् नि ।”
— “धत् । त्यस्तरी पनि जिस्काउने हो मलाई ? तेरो जिस्काउने बानी अहिलेसम्म गएको छैन, है ?”
— “अझै नपत्याएको ! हो भन्या ।

सुरुमा त जुनेलीले मानेकी थिइन । उसका आमाबुवा र दाइले जबरजस्ती गरेपछि उनले आखिरमा मान्नै पर्यो । अब त उनी अर्कै जिल्लाको बासिन्दा भइन् । बिहे भएको पनि ६ महिनाभन्दा बढी भयो होला ।”

मेरो बच्चादेखिको साथीले भनेको कुरा सही रहेछ । मलाई धेरै नै दुःख लाग्यो । मेरो जीवनको जुनेली सदाकोलागि अस्ताइ सकेकी थिइन् । चारैतिर चकमन्न अँध्यारो बाहेक केही थिएन । आफूले चाहेको माया नै छैन भने यो जीवन बाँचेर के गर्नु मैले ? केही विचार गर्न सकिनँ । के गर्ने ? के नगर्ने ? केही निर्णय लिन पनि सकिनँ । गाउँ नै सुनसान लाग्यो । बस्ने मन नै भएन । त्यसैले बिदा बाँकी छँदै म पुनः सेनामा फर्केँ । तालिम सकिइसकेको थियो । मेरो जागिर विकट जिल्लामा पर्यो । एकदम नयाँ ठाउँ, नयाँ परिवेश । यहाँ जागिर गरेको पनि दुई वर्ष भै सकेछ ।

दोश्रो पाकेट पनि भरियो । नर्सलाई भनेँ — “अझै निकाल्नुस् । म तयार छु रगत दिन ।”
— “दुई पाकेटभन्दा बढी रगत निकाल्नै मिल्दैन क्या ।”
— “किन मिल्दैन ?” मेरो स्वर अलि कडा भयो ।
— “मिल्दैन भनेपछि मिल्दैन ।” नर्सले झर्कँदै बोलिन् ।

डाक्टर पनि आइ पुग्नु भो । — “डाक्टर साहेब । म अर्को पाकेट पनि रगत दिन चाहन्छु । जसरी पनि बिरामीलाई बचाउनु पर्छ ।”

डाक्टरले गम्भीर भएर सोध्नु भो — “बिरामी तपाइँको को पर्छ ?” मसँग कुनै जवाफ थिएन । मुसुमुसु हाँस्दै डाक्टरले भन्नु भयो — “मैले तपाईँको कुरा बुझिसकें । तपार्इं आत्तिनु पर्दैन । यति रगत भए पुग्छ बिरामीलाई बचाउन ।”

आखिरमा डाक्टरले पनि मेरो कुरा नसुनेपछि मैले भनें — “तर डाक्टर साहेब, मेरो बारेमा बिरामीलाई केही पनि थाहा नहोस् ।” हाँस्दै भन्नु भो — “तपार्इं ढुक्क हुनुस् । तपार्इंको नाम कसैले थाहा पाउने छैन ।” म निश्चिन्त भएँ । अस्पतालबाट बाहिरिनु अगाडि बिरामीलाई अन्तिम पटक हेर्न चाहेँ ।

— “त्यसो भए फेरि एकपटक बिरामीलाई टाढैबाट हेर्छु है ?” स्वीकृतिमा डाक्टरले टाउको हल्लाउनुभयो । म जुनेली भएको वार्डमा गएँ । उनी अझै पनि निन्द्रामै थिइन् । अहिले भने जुनेलीलाई सलाइनको सट्टामा रगत दिइएको थियो । त्यो मेरै रगत थियो । मैले उनलाई आखाँभरी हेरें । सायद उनी मेरो आखाँमा अट्न सकिनन् र आँसुसँगै झरिन् । आसुँ पुछ्दै मेरो मनले भन्यो — “आखिर हामीबीच एउटा नाता कायम हुनुरहेछ । त्यो आज पूरा भयो । एउटा आत्मीय नाता — नाता रगतको ।” समाप्त

(राष्ट्रिय दैनिक पत्रपत्रिकाहरू तथा अनलाइन खबरमा प्रकाशित रगत र सेवा सम्बन्धि अनेक समाचारमा आधारित सत्य घटना।)



Liked by
Liked by
0 /600 characters
Hamro Patro - Connecting Nepali Communities
Hamro Patro is one of the first Nepali app to include Nepali Patro, launched in 2010. We started with a Nepali Calendar mobile app to help Nepalese living abroad stay in touch with Nepalese festivals and important dates in Nepali calendar year. Later on, to cater to the people who couldn’t type in Nepali using fonts like Preeti, Ganesh and even Nepali Unicode, we built nepali mobile keyboard called Hamro Nepali keyboard.