हो मलाई एड्स लागेको छ ! | Hamro Patro
Make Kundali | Buy Tickets | Live Video Call

ब्लग - साहित्य / हाम्रो लेख

हो मलाई एड्स लागेको छ !




   Suyog Dhakal - Dec 01 2017

एकदिन म ग्राहकसंग भएकी होटलमा पुलिसले छापा मार्यो, पक्कै पनि होटलको साहुसंग पैसाको बिषयमा कुरा नमिलेर त्यसो गरेको हुनपर्छ । नत्र पुलिसहरु आँफै पनि त्यही होटलमा खाने र मोज गर्ने गर्दछन् । यसरी छापा मार्दा म लगायत केही अरु म जस्ता अनि हाम्रा ग्राहकहरुलाई पनि हिरासतमा राखे । हिरासत मेरा लागि नयाँ थिएन, मेरो पेशामा ओच्छ्यान र हिरासतमा खासै फरक हुँदैन ।



बुटवल शहरमा मेरो सानो कोठा छ, कोठामात्र हैन मेरो छोरा पनि सानो छ । मेरो जीवन यति खोटो रहेछ कि मेरा जीवनको धेरै कुराहरु साना भएको सुस्तरि चालपाउन थाले ं। मेरा परिवारको चित्त, समाजको परिवेश अनि मेरो अस्तित्व पनि आँफैम धेरै सानो रहेछ । साना कुराहरु छिटै सकिन्छन् त्यसैले होला म सकिँदै गएँ या सकिँदै जाँदैछु । हाम्रो पुरानो घर अर्घाखाँची जिल्लामा हो, त्यहाँ पुरुषहरु भारतमा काम गर्न जाने चलन छ । मेरो पति पनि त्यसै क्रममा भारत काम गर्न गए, फर्किदाँ एचआईभी को उपहार बोकेर आए अनि मलाई पनि संक्रमीत पारे । 
गाँउमा बसिखान पाइएन, छिछिदुरदुर को क्रम कतिसम्म चल्यो भने हामी घर छाडेर गोठमा बस्न गयौं । गोठमा चितुवाले आएर मर्नु भन्दा त बरु शहर पसेर जुठो भाँडा मोलेर पनि खाँउला भनि यहाँ आयौं । 
श्रीमान औंशीेपूर्णे जस्ता थिए, कहिले आँउथे कहिले हराँउथे । अहिले त उनि नआएको पनि १५ महिना भइसक्यो, शायद रक्सीले लग्यो या एचआईभीले लग्यो तर उनि अब छैनन भनेर चित्त बुझाएकी छु । शहर झरेको केही महिना मै छोरा भएको हो, अहिले छोरो पनि बर्षदिन कटिसक्यो । पीएमटीसीटी सुबिधाले गर्दा छोरालाई एचआईभी छैन्, मेरो आशाको दियो भनको यहि छोरा मात्र त हो । म यो छोराको लागि काम गर्छु, मेरो काम धेरैलाई मन नपर्न सक्छ तर मलाई ठिकै लाग्छ । 

मेरो काम त राती नै शुरु हुन्छ अनि बिहान सम्म हुन्छ । हतार हतार साँझमा खुवाएर कोठामा राखेकी छोरालाई खुवाउन अनि भेटन कोठामा बिहानै पुग्छु । उसलाई भेट्दा मात्र पनि थकान मेटिन्छ । मेरो छोरा १३ महिनाको भयो, ओच्छ्यान वाट बामे सर्दै तल, माथि गर्छ, रातभरि आफू नहुने हुँदा उसलाई सुरक्षित पार्न हरेक उपाय लगाउन पर्दछ । 
घरमा म नहुँदा अरु कोही भएपनि छोरालाई हेरिदिन्थे भन्ने लाग्दछ तर यो एचआईभी ले त पहिले मेरा आफन्तका आँखामा मलाई मार्यो अनि मात्र मलाई मार्ने भयो । 
यो संसारमा कोही छ भनें कि त यो छोरा अनि कि त म आफैं । खाटमा चारैतिर झुललाई टाइट बाँधेर छोरा निस्कन नमिल्ने गरि उसलाई साझ सुताएर मात्र निस्कन्छु । उसलाई दिशापिसाबल लगेमा डाइपर लगाइदिएकी हुन्छु जून आएपछि खोलिदिन्छु । 
हरेक पल छोरा तल झरेर पानी खेल्न थाल्यो कि ? 
कतै पानीको भाँडोमा उँधोमुन्टो पारेर खस्यो कि भन्ने पीर लागिरहन्छ । हरेक बिहान कोठाको साँचो खोलेर भित्र पुग्दा खाटभित्र हाँसेर बसेको छोरा देखेपछि मन्दिरको देवता नै देखे जस्तो हुन्छ । 

पहिले एचआईभीले मार्यो अनि अब समाजले मार्दैछ । मलाई मेरो पेशासंग कुनै आपत्ति छैन, यसै पेशाले मैले छोरा पालेकी छु, आफ्नो गुजारा गरेकी छु । गाँउमा शिर निहुर्याएर बाँच्नुभन्दा यहाँ अरुको ओच्छ्यान तताउन परे नि स्वाभिमानी त भएकी छु । 
एकदिन म ग्राहकसंग भएकी होटलमा पुलिसले छापा मार्यो, पक्कै पनि होटलको साहुसंग पैसाको बिषयमा कुरा नमिलेर त्यसो गरेको हुनपर्छ । नत्र पुलिसहरु आँफै पनि त्यही होटलमा खाने र मोज गर्ने गर्दछन् । यसरी छापा मार्दा म लगायत केही अरु म जस्ता अनि हाम्रा ग्राहकहरुलाई पनि हिरासतमा राखे । हिरासत मेरा लागि नयाँ थिएन, मेरो पेशामा ओच्छ्यान र हिरासतमा खासै फरक हुँदैन । 
मलाई बिहान जसरी पनि छोराको लागि पुग्न थियो, संयोगबश मेरो बाबुलाई त्यसै साँझ ज्वरो आएको थियो । हातमा पैसा नभएको अनि पुरानो ग्राहकले फोन गरेपछि पैसाको पनि जोहो हुन्छ भनेर म गएकी हुँ । प्रहरी समक्ष मैले रोईकराई गरें, कोठाको साँचो र छोराको बिवरण सुनाँउदा पनि उनिहरु चटपटाएनन । मेरो आँशुको हिसाब मेरा आँखाहरुले राख्न सकेकनन् । मैले त्यस दिन भगवानलाई दोश्रो पटक धिक्कारें, जसका लागि यि सब गरेकी हुँ उसको अनुहार आँखामा आयो । मेरो बाबु अब म पुग्दा त्यसै गरि हाँसेको हुन्छ या हुँदैन ? म सोच्दै रुँदैथिए । 
मेरो देशको कानुन पनि धिक्कार लाग्दो रहेछ, मलाई मेरो श्रीमानले सारेको रोग मा उ कहिले पनि दोषी भएन । समाज ले हेप्दा समाज कहिले दोषी भएन तर म आँफै केही गर्छु भनि यो पेशामा लाग्दा मैले फल भोग्दै थिँए । बिहानको १० बजे बल्ल हामीलाई छोडियो, म दौडेर कोठा गएं । परैबाट छोरा रोएको आवाज मैले सन्न थालें, प्रथमपटक रोएको भए पनि छोराको आवाज सुनेर खुशी लाग्यो । 
मजस्ता धेरै एचआईभी लागेका दिदिबहिनीहरु यस पेशामा छौं, हामीलाई समाजले त सम्मान गरेन नै यस देशको कानुन र यसका रखवालाहरु ले हाम्रो मर्मको किन ख्याल राखिदिदैनन ? 
मलाई एचआईभी छ या म यो पेशामा छु तर मेरो छोराको यसमा के दोष ? मलाई त भ्रष्टाचारी नेता भन्दा आफ्नै पेशा सही लाग्छ, फोहोर सही तर कमाई त पसिना कै हो । 
मलाई आज पनि त्यस घटनाले तुरुक्क रुवाँउछ, एचआईभीका ठूला ठूला नारा गुञ्जिदा हाम्रा साना आवाज ओझेलमा परे । मलाई एचआईभी लागेको छ तर जे गरेका छौं त्यो गरिखान त देउ? 
अहिले हामी संक्रमीत दिदिबहिनी मिलेर आलोपालो बच्चाहरु हेर्ने अनि पकाएर पनि संगै खाने चलन ल्याउन खोज्दैछौं । हप्ताको थोरै भएपनि बचत गर्दछौं र एकअर्कालाई सहयोग गर्दछौं । 
मेरो नाम नभनिदिनुहोला ? फोटो खिच्न पाउनुहुन्न नि , तर मेरो व्यथा एकफेर सबैलाई सुनाइदिनु होला, तपाँई त लेखक मान्छे लेखिदिनुहोला । म हाम्रो पात्रोमा हेर्नेछु नि । 

नोट
एचआईभी भाइरस को नाम हो र संक्रमण हो भनें एड्स भनेको अवस्था हो । नेपालमा अधिकांशले बोचीचालीमा एड्स र एचआईभीलाई उस्तै रुपमा प्रयोग गरेको पाइन्छ जुन गलत हो ।



सुयोग ढकाल 





Liked by
Liked by
0 /600 characters
Hamro Patro - Connecting Nepali Communities
Hamro Patro is one of the first Nepali app to include Nepali Patro, launched in 2010. We started with a Nepali Calendar mobile app to help Nepalese living abroad stay in touch with Nepalese festivals and important dates in Nepali calendar year. Later on, to cater to the people who couldn’t type in Nepali using fonts like Preeti, Ganesh and even Nepali Unicode, we built nepali mobile keyboard called Hamro Nepali keyboard.