केही फाईट (लिलाराज खतिवडा) | Hamro Patro
DOWNLOAD APPS BY HAMRO PATRO

ब्लग - साहित्य / कथा तथा उपन्यासहरू

केही फाईट (लिलाराज खतिवडा)





छ कक्षामा पढ्दा एउटा धिमाल केटोसँग मेरो अचानक फाईट परेको थियो । त्यसले 

नाक कुच्चिनेगरी हान्यो र म रक्ताम्य भएको थिएँ ।



स्कूलमा ग्यांग फाईट पनि हुनेगर्थ्यो । केटाहरु नयाँ आएकालाई प्रयोग गरेर 

छुट्टाछुट्टै ग्यांग बनाउँथे । अनि पुरानो रीसइबी साध्थे । रीसइबी 

भएकाहरुलाई एक्लै पारेर त्यस्तो ग्यांग बनाई कुट्थे । कुटाई पनि खान्थे । 

किनभने, कुट्ने पनि भागेर कतै जान नसक्ने हुँदा एकदिन ऊ एक्लो पर्न 

सक्थ्यो । यो एक मूर्खतापूर्ण वर्तुलाकार पागलपन थियो जसको चपेटामा केटी 

बाहेक प्रायः सबै पर्न सक्थे ।



पूर्णे एक महसूर केटो थियो । जब ऊ कक्षा आठमा हामीसँग मिसिन आयो, 

केटाहरुले उसलाई युज गरिहाले । युज गर्नेमा माहिर थियो, बिमल । यसले 

बेलाबेला पुष्करलाई पनि युज गरयो । पूर्णेलाई अघि सारेर यसले म लगायत 

अन्यलाई कुटायो । कुटाई त बिमलले पनि खान्थ्यो तर ऊ बढी चाहिँ आफूले 

कुटेकै हिसाब राख्थ्यो । ब्यापारी घरको ऊ अलिक ओभर फेड थियो, र यसैको 

आधारमा आफूलाई बलियो ठान्थ्यो । 

एक दिन रेवत मसँग फाईट खेल्न ताम्सियो । ताम्सियो के भन्ने, बिमललगायतले 

उकासेका थिए । नत्र त्यो फुच्चे कदको सिकुटे केटो मसँग के फाईट खेलोस ? 

तर त्यो जिरे खुर्सानी भन्दा तेज रफ्तारमा मसँग आइलाग्यो । वरिपरि 

दर्शकहरु पनि भेला भैहाले । राधिका माविको एल आकारको त्यतिबेला सबैभन्दा 

नयाँ बिल्डिंग पछाडि, ट्वाईलेट अगाडिको खुल्ला चौरमा रेवतलाई मैले भक्कु 

कुटें । रातो अनुहार लिएर ऊ रफूचक्कर भएको थियो । त्यसले पहिल्यै बिचार 

गरेको भए त्यतिका कुटाई खाने थिएन ।



तर पहिल्यै बिचार गर्ने उमेर त्यो थिएन ।काठमाण्डौमा क्याम्पस पढ्दा 

कुट्ने, कुटाउँने वा कुटाइ खाने तिर लागिएन । त्यो बास्तवमै मेरो स्वाभाव 

थिएन । स्कूलमा पनि डिफेन्सिव मात्रै थियो ।क्याम्पसमा पनि ग्यांग फाईट त 

हुन्थे । तर ति ज्यादा विध्यार्थी संगठनका क्ल्याश वा केटीविषयक हुन्थे । 

रत्नराज्य (हालको नेपाल मानविकि) कलेजमा आइए र बीए पढुन्जेल कुनै पनि 

फाईटहरुमा संलग्न भइएन । तर थुपै्र ग्यांग फाईटहरुको द्रष्टा भने भइयो नै 

।पत्रकारिताको विध्यार्थी भएकाले क्याम्पस लेभलमा पढ्ने, लेख्ने, 

अनुसन्धान गर्ने र बात मार्ने काम नै बढी भयो । र यो नै आफ्नो आदत हुँदै 

गयो ।



धेरै पछि यात्राका शिलशिलाहरुमा केही फाईट परे । तर म कहिल्यै कसैलाई 

हान्न गइँन । मैले केवल डिफेन्स लिन्थें ।



केही प्रमुख फाईटः


नारायणघाट


नारायणघाटमा एउटा पत्रकार साथीलाई भेटिसकेर मोरंग घर आउँने क्रममा एउटा 

खतरनाक हादसा भयो । पारस बसपार्कबाट पूर्व आउँने एउटा बस समातें । तर 

कन्डक्टरले बढी भाडा माँग्यो । मैले त्यत्रो भाडा तिर्दिनँ बरु ओर्लिन्छु 

भनें । बस आठ दस किलोमिटर गुडिसकेको थियो ।



एउटा पेट्रोल पम्पमा बस अडियो । म त्यहीं झरें र अर्को बस पर्खिन थालें । 

निकैबेर बस आएन । रातको दस बजिसकेको थियो । पेट्रोल पम्प भन्दा केही पर 

एउटा झुपडी खाजा घर रहेछ । मैलें केही चुरोट किनें र चियाको अर्डर गरें । 

त्यहाँ खासै धेरै मान्छे थिएनन् ।



चिया बनुन्जेल एउटा चुरोटमा गाँजा भर्ने बिचार गरें । चुरोटको धुलो झारेर 

गाँजा भर्दै थिएँ । केही केटा आए र मलाई नियालेर हेर्न थाले ।



अनि मेरो छेउमा आएर भन्न थाले, यहाँ गाजा खान पाईन्न ।



मैले शान्त भावमा भनें, सल्काएको त छैन । बनाउँदै मात्रै छु ।



उनीहरु निहुँ खोज्ने पारामा भन्न थाले, यहाँ बनाउँन समेत पाईन्न ।



तिनीहरु होटलवाला थिएनन् । अरु नै कोही थिए । म पनि के कम ? मैलें भनें, 

होटलवालालाई केही आपत्ति छैन । को हौ तिमीहरु मसँग निहुँ खोज्ने ?



उनीहरुले बताए कि उनीहरु स्थानिय बासिन्दा हुन् ।



मैलें गाँजा भरिनँ । विवाद बढ्दै गएपछि म त्यहाँबाट उठें र बाहिरिएँ । 

काठमाण्डौबाट मैले एउटा सानो कुकुरको छाउरो पनि ल्याएको थिएँ । त्यसलाई 

भुईंमा छोडिदिएँ ।



र, बाहिर एकान्तमा गएर आफ्नो धुवाँ तानें । केही छिनमा नै ति केटाहरु 

लामा लामा घोचा र बाँसहरु लिएर अचानक मलाई हान्न आए । मैले आफ्नो 

ब्याकप्याक भुंइमा फ्यालें र पोजिशन लिएँ । तिनीहरु चारजना थिए । एक दुई 

झट्का तिनीहरुले मलाई हाने पनि । म केही तर्किएँ । र केही मार पनि खाएँ । 

मेरो रगत उम्लियो ।



म कुनै लफडामा पर्न चाहन्न थिएँ । मैले भनें, भाईहरु हो, म तिमीहरुलाई 

चिन्दिनँ । नेपालमा दस ग्राम गाँजा अझै लिगल नै छ । फेरि मैलें तिमीहरुले 

भनेको मानेर बाहिर खुल्ला ठाउँमा नै तानेर सकें पनि । यसमा अब केको झगडा 

?



तर तिनीहरु मानेनन् । मलाई पुनः आक्रमण गर्न ताम्सिए । मैले चेतावनी 

दिँदै भनें, म तिमीहरुलाई मार्न पनि सक्छु । तर तिमीहरुले मलाई मार्न 

सक्ने छैनौ ।



यत्तिकैमा एउटाले पछाडिबाट मलाई प्रहार गरयो । म लड्खडाएँ । तुरुन्तै 

सम्हालिएँ र सारा बल झिकेर तिनीहरुलाई प्रहार गर्न थालें । हेर्दा हेर्दै 

मेरा हाइटेक जुत्ता लगाएका लातहरु तिनीहरुका छातिमा बजारिन थाले । एक 

राउण्ड त मैले तिनीहरुलाई ढालें । तर पछाडिबाट एउटाले मलाई न्याक्यो । 

मैले त्यसलाई फुत्काउँन सकिनँ । मैले हानेका प्रहारहरुबाट अरुहरु भने 

सम्हालिदैं थिए ।त्यसले मेरो घाँटि थिचेको थियो । सासै फेर्न गाह्रो 

भैरहेको थियो । ऐठन नै हुन थाल्यो । अरु केटाहरु मसँग खनिनु अघि नै मैले 

फुत्किसक्नुपर्थ्यो । त्यसले त आफ्नो कसाव मेरो घाँटिमा अरु बढायो ।



मेरो केही उपाय लागिरहेको थिएन । यत्तिकैमा कसो कसो मलाई ईश्वरको एउटा 

सन्देश प्राप्त भयो । मैले आफ्नो मुख उसको एउटा कान निर पुरयाँए र एउटा 

काँन लुछें । तितो तितो स्वादको कान ख्वाप्पै आयो । केटो कान कान भनेर 

लुलो भयो । अरु भागारेभाग भए ।



म जुरुक्कै उठें । मुखबाट त्यसको कान झिकेर मैले आफ्नो ज्याकेटको खल्तिमा 

हालें । लामो सास लिएँ । त्यहाँ बसिरहनु उचित लागेन । राजमार्गमा 

पूर्वतिर पैदल हान्निएँ । सानो कुकुर कुँईं कुँईं गर्दै मेरो पछि पछि आयो 

। मैले त्यसलाई उठाएँ र ज्याकेट भित्र लुकाएँ ।



चूक घोप्ट्याए जस्तो थियो अन्धकार ।



अध्याँरोमा ब्याकप्याक कता परयो, त्यो खोजिरहने मेसो गरिनँ । थरथर काम 

छुटिरहेको थियो । 

केहीबेर हिँडेपछि मेरो छेउमा हेडलाईट बाल्दै एउटा बाईक रोकियो । मनमा 

चिसो पस्यो । तिनीहरुले केही सोधे । मैले झुठ बोलें, पूर्व हिँडेको हुँ । 

बस छुट्यो । अत्तालिएको छु ।



उनीहरुले खासमा रातबिरात राजमार्गमा एक्लै हिँडेको मान्छे देखेर मद्दत 

गर्ने हेतुले बाईक रोकेका रहेछन् । मलाई बाईकमा राखे र करिव चार पाँच 

किलोमिटर परको एउटा बजार पुरयाईदिए । मैले कृतज्ञता टक्र्याएँ ।



केही बस थिए । एउटामा चढें । जायज भाडा तिरेर सिटमा बस्दै लामो सास फेरें ।



बिहान चिया खाने स्थानमा ज्याकेटको खल्तिबाट त्यो कान झिकें, एकछिन 

नियाले । र आफ्नो कुकुरलाई खान दिएँ । र आफूले चाहिँ एक कप चिया पिएँ । 

गाँजांको पोको अरु सामानसँगै ब्याकप्याकमा नै छुटेको थियो । ब्यागमा केही 

महत्वपूर्ण सामानहरु पनि थिए । अब तिनको लिष्ट उतार्नु भन्दा बिर्सिनु 

उचित लाग्यो ।



तर त्यहाँ एउटा पुस्तक पनि थियो । हिटलरको मेन काम्फ । त्यो मलाई 

अष्ट्रियाको डेनियल लेजिगोंगले केही महिना अघि उपहार दिएको थियो । त्यस 

पुस्तकमा आदर्श शिक्षाका बारेमा हिटलर भन्छन्, विध्यार्थीलाई विध्यालयमा 

घुँस्सा हान्ने र खाने तालिम पनि दिनुपर्छ । जसले उनीहरुलाई जीवनमा ठूलो 

काम दिन्छ ।



तर म हुर्किएको समाजका विध्यालयहरुमा यस्तो व्यवस्था थिएन र छैन पनि । 

त्यसैले यहाँ डबल एमए गरेको महाशयलाई बसको एउटा खलासीले एक झट्कामा ढाल्न 

सक्छ ।



बरगाछी


काठमाण्डौमा बोर भएपछि म घर आउँथे । एकदिन आफ्नो जन्मस्थानको बरगाछीमा 

हिँड्दै थिएँ । देवकोटाको सालिक अगाडि एउटा मान्छेले मेरो छेउमा बाईक 

रोक्यो र सोध्यो, फर्निचर किन्ने हो ? 

मलाई झनन्न रीस पनि उठ्यो । मेरो होमटाउनमा कसरी र कहाँ फर्निचर किन्ने 

त्यो मलाई राम्रोसँग थाहा थियो । मलाई तबदेखि बरगाछी थाहा थियो, जतिबेला 

यहाँ पसलको नाउँमा केवल एउटा स्यानो घुम्ती थियो ।



मैले अलिक झोंक्किएर भनें, मलाई चाहिएको छैन ।तर उसले भन्यो, राम्रो 

फर्निचर छ । किन न भाई ।मलाई झनै रीस उठ्यो । त्यो मैले चिनेजानेको 

ब्यक्ति पनि थिएन । र मलाई लाग्यो कि त्यो मान्छेले मलाई अनाहकमा 

जिस्क्याइरहेको छ ।



मैले भने, यसरी बाटाबाटामा मान्छे रोकेर जर्बजस्ति फर्निचर भिडाउँन 

खोज्ने तिमी दलाल हौ ? उसले चिढिएको भावमा भन्यो, दलाल किन भन्छौ ?



मैले भनें, दलाल मात्रै होईन अब त तिमी कुनै बास्टर्ड पनि लागिरहेका छौ ।



बास्टर्ड शब्द त्यस अञ्जान ब्यक्तिलाई निकै भारी भएछ । ऊ बाईकबाट ओर्लियो 

र मसँग निहुँ खोज्न थाल्यो, तैंले बास्टर्ड कसलाई भनेको ?



मैलें भनें, बास्टर्ड मैले तँलाई नै भनेको हुँ ।



त्यसले आफ्नो हेलमेटले मलाई हान्न खोज्यो । मैले छेकें । घम्साघम्सी परयो 

। वरिपरि मान्छेहरु भेला भैसकेका थिए । त्यो पागल भने अझै मसँग लड्न 

खोज्दै थियो । त्यसले केही प्लाइवुडको लाम्चो काठले मलाई हान्न थाल्यो । 

मैलें त्यसका सबै प्रहारहरु दुवै हातले बडो कुशलतापूर्वक छेकें ।



अब म त्यसको एउटा काँन टोकेर भए पनि छिन्ने प्रयास गर्न थालें । त्यसलाई 

मजा चखाउँने विचार थियो । तर त्यसले हातले आफ्ना कानहरु छोप्यो ।



ध्रुव थापा भन्ने एउटा छिमेकी दाईले छुट्यायो । अन्य रमितेहरुले मलाई 

चिन्थे । तर ति सबै त्यहाँ नपुंशक झैं रमिता मात्रै हेरिरहेका थिए ।



त्यो फर्निचरको दलाल को थियो अझै थाहा छैन ।



कालिम्पोंग


बुबाको देहावशान पछि मैले केही समयलाई काठमाण्डौ छाडें । मोरंग घरमा आएर 

बसें । एउटी रसियन केटीले सिक्किम घुमाइदिने आग्रहसाथ काठमाण्डौबाट ईमेल 

लेखी । मैले हुन्छ भन्दिएँ । उसको नाम थियो इरिना भोरोन्टशोभे ।



केही दिनपछि बडेमानका रुकस्याक लिएर इरिना मेरो घर आइपुगी । छरछिमेकमा 

मेरो कुरा काटिएछ । स्वास्नी हुँदाहुँदै कुइरिनी ल्यायो भनेछन् । तर 

इरिनासँग मेरो संबन्ध ब्यवसायिक थियो । काठमाण्डौमा ऊ लगायत अरु केही 

विदेशीलाई म ध्यान सिकाउँथे । त्यसै मेसोमा ऊसँग चिनजान भएको थियो । 

इरिनालाई मैले आफ्नो गाउँ घुमाएँ । उसको नेपालको भिषा एक्स्पायर हुँने 

अघिल्लो दिन हामी सिलिगुढी पुग्यौं । एक आफन्तको घरमा बास बसेर भोलिपल्ट 

हामी सिक्किम हिँड्यौं । तर रम्फु चेकपोष्टबाट मैले फर्किनु परयो ।


सिक्किम जान भ्यालिड् आइडि कार्डको जरुरत थियो । आफूसँग नागरिकताको फोटो 

कपि मात्रै थियो । त्यसले काम गरेन । सिक्किममा चिनजानका एक 

होटलब्यवसायीलाई फोन गरेर मैले इरिनाको बारेमा बताएँ र सहयोगको लागि 

अनुरोध पनि गरें । उसलाई सिक्किम पठाएर म वापस भएँ । साँझ परिसकेको थियो 

। सिलिगुढी जाने डाईरेक्ट बस पाईएन । कालिम्पोंग जाने एउटा जिपमा चढें । 

कालिम्पोंग पुग्नु अगावै, जहाँबाट सिलिगुढी जाने बाटो छुट्टिन्छ, त्यहाँ 

आईपुग्दा रातको लगभग ९ बजिसकेको थियो । ड्राईभरका अनुसार त्यसबेला


सिलिगुढी जाने साधन पाउँनु असम्भव थियो । मैले त्यसै जिपमा कालिम्पोंग 

जाने निश्चय गरें ।



कालिम्पोंग पुग्दा १० बजिसकेको थियो । एउटा रेस्टुरेन्टमा पसेर केही खाजा 

खाने निर्णय गरें । त्यहाँको डान्सबर्ग बियर र मःम खाएँ


। त्यत्तिकैमा....केही केटाहरु आए । र सोधे, त्यो अंग्रेज केटी कहाँ छे ? म 

छक्क पर्दै थिएँ । मैले बास्तविकता बताएँ । उनीहरु सिक्किममा इरिना बस्ने 

होटलको बारेमा सोध्न थाले । मैले रम्फुपछि ऊसँग कुनै सम्पर्क नभएको 

सत्यकुरा बताएँ । तर उनीहरुले मानेनन् ।त्यसै घम्साघम्सीमा मैले 

रेस्टुरेन्टको बिल तिरें । उनीहरुले मलाई अपहरण शैलिमा बाहिर ल्याए । 

जहाँ उनीहरुको एउटा मारुती कार पार्क थियो । मलाई त्यसमा हाले र एकातिर 

हुइँक्याए । एकान्तमा पुरयाएर ओराले । र पुनः सोध्न थाले कि इरिना 

सिक्किममा कुन होटलमा बसेकि थिइ । मलाई साँच्चै थाहा थिएन । के बताउँने ? 

थाहा छैन भन्ने जवाफ नै रट लगाईरहेको थिएँ ।



यो यसरी मान्दैन, एउटाले भन्यो र कारबाट एउटा पाइप ल्याएर अर्कालाइ दियो 

। त्यसले मलाई बेरहम हान्यो । शुरुमा त मैले पाइप खोस्न खोजें । तर सकिन 

। भाग्ने मौका थिएन । उसका प्रहारहरुले म ढलें । तर त्यसले हान्न छाडेन । 

त्यसले मलाई जथाभावी आठ, दस पटक जोडदार प्रहार गरयो । मलाई लाग्यो मेरो 

लीला खत्तम भयो ।



त्यसपछि तिनीहरुले मलाई त्यहीं छाडेर गायव भए । जानु अघि मेरै ब्यागको 

सिरानी हालिदिए र सडक किनारमा सुताए । म अर्धचेतावस्थामा रातभर त्यहीं 

उत्तानोचित खाईरहें ।



म हलचल गर्न नसक्ने गरी पसारिएको थिएँ । बडो मुश्किलले बिहान भयो । 

मान्छेहरु भेला भए । सोधपूछ गरे । मैले जे भएको हो त्यो बताएँ ।



बिहान मलाई अघिल्लो रात पाईप हान्ने एउटा केटो पनि आयो । ऊ स्थानिय रहेछ 

। उज्यालोमा मलाई हेरयो ।



गाउँलेहरुलाई उसले भन्यो, अर्को मान्छे भनेर हानेको, निर्दोष मान्छे परेछ । 

म केही बोलिनँ । के बोल्नु ?



त्यो ठाउँ रहेछ, जिरो माईल । त्यो पाईप हान्ने पुड्के पुड्के केटाले मलाई 

सरी भन्यो र प्रहरीमा उजुर नगरिदिने अनुरोध गरयो ।



आफूभित्रबाट जिसस क्राईस्टिय आयाम झिकेर मैले उसलाई भनें, आई फर्गिभ यु । 

तर मलाई भने यस्तो लाग्यो कि त्यो घटना सुनियोजित थियो । कसैले भाडाका 

गुण्डा लगाएर मसँग कुनै बदला चुकाएको थियो । उनीहरुलाई इरिना चाहिएको भए 

रम्फुबाट मेरो पिछा नगरी उसको पिछा गर्ने थिए ।मान्छेहरुको मद्दतले म 

सिलिगुढीसम्म पुरयाइएँ । त्यहाँ एक आफन्तले एम्बुलेन्स खोजिदिए । त्यसमा


म विर्तामोड ल्याइएँ । आफन्तको मद्दतमा हस्पिटल पुगियो । एक्स रेबाट थाहा 

भयो कि मेरो दाहिने खुट्टा, देब्रे हात, दाहिने हातका दुई औंला र एउटा 

करंग भाँच्चिएको रहेछ । डाक्टरले मलाई काठमाण्डौ रिफर गरिदिए । काठमाण्डौ 

मेडिकल कलेजमा मेरो उपचार भयो । पुरै पाँच महिना मैले प्लाष्टरमा बस्नु 

परेको थियो ।यो मेरो जीवनको सबैभन्दा खतरनाक दुर्घटना सावित भयो ।



त्यसो त जीवनमा अरु पनि केही फाईट परे । तर लेख लामो हुँदै गएकाले तिनलाई 

सन्दर्भ मिलाएर अरु कुनै बेला लेख्नेछु ।



Downloads


Contact

Buddhanagar-10, Kathmandu (Nepal)
Tel: +977 2298599
Email: [email protected]

Date Converter

Foreign Exchange

  • Currency
  • Buy
  • Sell
  • Indian Rupee (100)
  • 1.6
  • 1.6015
  • U.S. dollar
  • 113.48
  • 114.08
  • European euro
  • 128.62
  • 129.3
  • UK pound sterling
  • 147.82
  • 148.61
  • Swiss franc
  • 113.33
  • 113.93
  • Australian dollar
  • 81.16
  • 81.59
  • Canadian dollar
  • 86.1
  • 86.55
  • Singapore dollar
  • 83.95
  • 84.39
  • Japanese yen (10)
  • 10.24
  • 10.29
  • Chinese renminbi (Yuan)
  • 16.88
  • 16.97
  • Saudi Arabian riyal
  • 30.26
  • 30.42
  • Qatari riyal
  • 31.17
  • 31.33
  • Thai baht
  • 3.65
  • 3.67
  • UAE Dirham
  • 30.9
  • 31.06
  • Malaysian ringgit
  • 27.9
  • 28.05
  • Korean Won (100)
  • 10.11
  • 10.16
  • Swedish Krone
  • 12.18
  • 12.24
  • Danish Krone
  • 17.23
  • 17.33

Hamro Team

सम्पादक

सुदिना गौतम

व्यवस्थापक

सन्तोष कुमार देवकोटा

फोटो पत्रकार

आनन्द कुमार महर्जन

कला पत्रकार

मन्दिप गौतम