केही फाईट (लिलाराज खतिवडा) | Hamro Patro
DOWNLOAD APPS BY HAMRO PATRO

ब्लग - साहित्य / कथा तथा उपन्यासहरू

केही फाईट (लिलाराज खतिवडा)





छ कक्षामा पढ्दा एउटा धिमाल केटोसँग मेरो अचानक फाईट परेको थियो । त्यसले 

नाक कुच्चिनेगरी हान्यो र म रक्ताम्य भएको थिएँ ।



स्कूलमा ग्यांग फाईट पनि हुनेगर्थ्यो । केटाहरु नयाँ आएकालाई प्रयोग गरेर 

छुट्टाछुट्टै ग्यांग बनाउँथे । अनि पुरानो रीसइबी साध्थे । रीसइबी 

भएकाहरुलाई एक्लै पारेर त्यस्तो ग्यांग बनाई कुट्थे । कुटाई पनि खान्थे । 

किनभने, कुट्ने पनि भागेर कतै जान नसक्ने हुँदा एकदिन ऊ एक्लो पर्न 

सक्थ्यो । यो एक मूर्खतापूर्ण वर्तुलाकार पागलपन थियो जसको चपेटामा केटी 

बाहेक प्रायः सबै पर्न सक्थे ।



पूर्णे एक महसूर केटो थियो । जब ऊ कक्षा आठमा हामीसँग मिसिन आयो, 

केटाहरुले उसलाई युज गरिहाले । युज गर्नेमा माहिर थियो, बिमल । यसले 

बेलाबेला पुष्करलाई पनि युज गरयो । पूर्णेलाई अघि सारेर यसले म लगायत 

अन्यलाई कुटायो । कुटाई त बिमलले पनि खान्थ्यो तर ऊ बढी चाहिँ आफूले 

कुटेकै हिसाब राख्थ्यो । ब्यापारी घरको ऊ अलिक ओभर फेड थियो, र यसैको 

आधारमा आफूलाई बलियो ठान्थ्यो । 

एक दिन रेवत मसँग फाईट खेल्न ताम्सियो । ताम्सियो के भन्ने, बिमललगायतले 

उकासेका थिए । नत्र त्यो फुच्चे कदको सिकुटे केटो मसँग के फाईट खेलोस ? 

तर त्यो जिरे खुर्सानी भन्दा तेज रफ्तारमा मसँग आइलाग्यो । वरिपरि 

दर्शकहरु पनि भेला भैहाले । राधिका माविको एल आकारको त्यतिबेला सबैभन्दा 

नयाँ बिल्डिंग पछाडि, ट्वाईलेट अगाडिको खुल्ला चौरमा रेवतलाई मैले भक्कु 

कुटें । रातो अनुहार लिएर ऊ रफूचक्कर भएको थियो । त्यसले पहिल्यै बिचार 

गरेको भए त्यतिका कुटाई खाने थिएन ।



तर पहिल्यै बिचार गर्ने उमेर त्यो थिएन ।काठमाण्डौमा क्याम्पस पढ्दा 

कुट्ने, कुटाउँने वा कुटाइ खाने तिर लागिएन । त्यो बास्तवमै मेरो स्वाभाव 

थिएन । स्कूलमा पनि डिफेन्सिव मात्रै थियो ।क्याम्पसमा पनि ग्यांग फाईट त 

हुन्थे । तर ति ज्यादा विध्यार्थी संगठनका क्ल्याश वा केटीविषयक हुन्थे । 

रत्नराज्य (हालको नेपाल मानविकि) कलेजमा आइए र बीए पढुन्जेल कुनै पनि 

फाईटहरुमा संलग्न भइएन । तर थुपै्र ग्यांग फाईटहरुको द्रष्टा भने भइयो नै 

।पत्रकारिताको विध्यार्थी भएकाले क्याम्पस लेभलमा पढ्ने, लेख्ने, 

अनुसन्धान गर्ने र बात मार्ने काम नै बढी भयो । र यो नै आफ्नो आदत हुँदै 

गयो ।



धेरै पछि यात्राका शिलशिलाहरुमा केही फाईट परे । तर म कहिल्यै कसैलाई 

हान्न गइँन । मैले केवल डिफेन्स लिन्थें ।



केही प्रमुख फाईटः


नारायणघाट


नारायणघाटमा एउटा पत्रकार साथीलाई भेटिसकेर मोरंग घर आउँने क्रममा एउटा 

खतरनाक हादसा भयो । पारस बसपार्कबाट पूर्व आउँने एउटा बस समातें । तर 

कन्डक्टरले बढी भाडा माँग्यो । मैले त्यत्रो भाडा तिर्दिनँ बरु ओर्लिन्छु 

भनें । बस आठ दस किलोमिटर गुडिसकेको थियो ।



एउटा पेट्रोल पम्पमा बस अडियो । म त्यहीं झरें र अर्को बस पर्खिन थालें । 

निकैबेर बस आएन । रातको दस बजिसकेको थियो । पेट्रोल पम्प भन्दा केही पर 

एउटा झुपडी खाजा घर रहेछ । मैलें केही चुरोट किनें र चियाको अर्डर गरें । 

त्यहाँ खासै धेरै मान्छे थिएनन् ।



चिया बनुन्जेल एउटा चुरोटमा गाँजा भर्ने बिचार गरें । चुरोटको धुलो झारेर 

गाँजा भर्दै थिएँ । केही केटा आए र मलाई नियालेर हेर्न थाले ।



अनि मेरो छेउमा आएर भन्न थाले, यहाँ गाजा खान पाईन्न ।



मैले शान्त भावमा भनें, सल्काएको त छैन । बनाउँदै मात्रै छु ।



उनीहरु निहुँ खोज्ने पारामा भन्न थाले, यहाँ बनाउँन समेत पाईन्न ।



तिनीहरु होटलवाला थिएनन् । अरु नै कोही थिए । म पनि के कम ? मैलें भनें, 

होटलवालालाई केही आपत्ति छैन । को हौ तिमीहरु मसँग निहुँ खोज्ने ?



उनीहरुले बताए कि उनीहरु स्थानिय बासिन्दा हुन् ।



मैलें गाँजा भरिनँ । विवाद बढ्दै गएपछि म त्यहाँबाट उठें र बाहिरिएँ । 

काठमाण्डौबाट मैले एउटा सानो कुकुरको छाउरो पनि ल्याएको थिएँ । त्यसलाई 

भुईंमा छोडिदिएँ ।



र, बाहिर एकान्तमा गएर आफ्नो धुवाँ तानें । केही छिनमा नै ति केटाहरु 

लामा लामा घोचा र बाँसहरु लिएर अचानक मलाई हान्न आए । मैले आफ्नो 

ब्याकप्याक भुंइमा फ्यालें र पोजिशन लिएँ । तिनीहरु चारजना थिए । एक दुई 

झट्का तिनीहरुले मलाई हाने पनि । म केही तर्किएँ । र केही मार पनि खाएँ । 

मेरो रगत उम्लियो ।



म कुनै लफडामा पर्न चाहन्न थिएँ । मैले भनें, भाईहरु हो, म तिमीहरुलाई 

चिन्दिनँ । नेपालमा दस ग्राम गाँजा अझै लिगल नै छ । फेरि मैलें तिमीहरुले 

भनेको मानेर बाहिर खुल्ला ठाउँमा नै तानेर सकें पनि । यसमा अब केको झगडा 

?



तर तिनीहरु मानेनन् । मलाई पुनः आक्रमण गर्न ताम्सिए । मैले चेतावनी 

दिँदै भनें, म तिमीहरुलाई मार्न पनि सक्छु । तर तिमीहरुले मलाई मार्न 

सक्ने छैनौ ।



यत्तिकैमा एउटाले पछाडिबाट मलाई प्रहार गरयो । म लड्खडाएँ । तुरुन्तै 

सम्हालिएँ र सारा बल झिकेर तिनीहरुलाई प्रहार गर्न थालें । हेर्दा हेर्दै 

मेरा हाइटेक जुत्ता लगाएका लातहरु तिनीहरुका छातिमा बजारिन थाले । एक 

राउण्ड त मैले तिनीहरुलाई ढालें । तर पछाडिबाट एउटाले मलाई न्याक्यो । 

मैले त्यसलाई फुत्काउँन सकिनँ । मैले हानेका प्रहारहरुबाट अरुहरु भने 

सम्हालिदैं थिए ।त्यसले मेरो घाँटि थिचेको थियो । सासै फेर्न गाह्रो 

भैरहेको थियो । ऐठन नै हुन थाल्यो । अरु केटाहरु मसँग खनिनु अघि नै मैले 

फुत्किसक्नुपर्थ्यो । त्यसले त आफ्नो कसाव मेरो घाँटिमा अरु बढायो ।



मेरो केही उपाय लागिरहेको थिएन । यत्तिकैमा कसो कसो मलाई ईश्वरको एउटा 

सन्देश प्राप्त भयो । मैले आफ्नो मुख उसको एउटा कान निर पुरयाँए र एउटा 

काँन लुछें । तितो तितो स्वादको कान ख्वाप्पै आयो । केटो कान कान भनेर 

लुलो भयो । अरु भागारेभाग भए ।



म जुरुक्कै उठें । मुखबाट त्यसको कान झिकेर मैले आफ्नो ज्याकेटको खल्तिमा 

हालें । लामो सास लिएँ । त्यहाँ बसिरहनु उचित लागेन । राजमार्गमा 

पूर्वतिर पैदल हान्निएँ । सानो कुकुर कुँईं कुँईं गर्दै मेरो पछि पछि आयो 

। मैले त्यसलाई उठाएँ र ज्याकेट भित्र लुकाएँ ।



चूक घोप्ट्याए जस्तो थियो अन्धकार ।



अध्याँरोमा ब्याकप्याक कता परयो, त्यो खोजिरहने मेसो गरिनँ । थरथर काम 

छुटिरहेको थियो । 

केहीबेर हिँडेपछि मेरो छेउमा हेडलाईट बाल्दै एउटा बाईक रोकियो । मनमा 

चिसो पस्यो । तिनीहरुले केही सोधे । मैले झुठ बोलें, पूर्व हिँडेको हुँ । 

बस छुट्यो । अत्तालिएको छु ।



उनीहरुले खासमा रातबिरात राजमार्गमा एक्लै हिँडेको मान्छे देखेर मद्दत 

गर्ने हेतुले बाईक रोकेका रहेछन् । मलाई बाईकमा राखे र करिव चार पाँच 

किलोमिटर परको एउटा बजार पुरयाईदिए । मैले कृतज्ञता टक्र्याएँ ।



केही बस थिए । एउटामा चढें । जायज भाडा तिरेर सिटमा बस्दै लामो सास फेरें ।



बिहान चिया खाने स्थानमा ज्याकेटको खल्तिबाट त्यो कान झिकें, एकछिन 

नियाले । र आफ्नो कुकुरलाई खान दिएँ । र आफूले चाहिँ एक कप चिया पिएँ । 

गाँजांको पोको अरु सामानसँगै ब्याकप्याकमा नै छुटेको थियो । ब्यागमा केही 

महत्वपूर्ण सामानहरु पनि थिए । अब तिनको लिष्ट उतार्नु भन्दा बिर्सिनु 

उचित लाग्यो ।



तर त्यहाँ एउटा पुस्तक पनि थियो । हिटलरको मेन काम्फ । त्यो मलाई 

अष्ट्रियाको डेनियल लेजिगोंगले केही महिना अघि उपहार दिएको थियो । त्यस 

पुस्तकमा आदर्श शिक्षाका बारेमा हिटलर भन्छन्, विध्यार्थीलाई विध्यालयमा 

घुँस्सा हान्ने र खाने तालिम पनि दिनुपर्छ । जसले उनीहरुलाई जीवनमा ठूलो 

काम दिन्छ ।



तर म हुर्किएको समाजका विध्यालयहरुमा यस्तो व्यवस्था थिएन र छैन पनि । 

त्यसैले यहाँ डबल एमए गरेको महाशयलाई बसको एउटा खलासीले एक झट्कामा ढाल्न 

सक्छ ।



बरगाछी


काठमाण्डौमा बोर भएपछि म घर आउँथे । एकदिन आफ्नो जन्मस्थानको बरगाछीमा 

हिँड्दै थिएँ । देवकोटाको सालिक अगाडि एउटा मान्छेले मेरो छेउमा बाईक 

रोक्यो र सोध्यो, फर्निचर किन्ने हो ? 

मलाई झनन्न रीस पनि उठ्यो । मेरो होमटाउनमा कसरी र कहाँ फर्निचर किन्ने 

त्यो मलाई राम्रोसँग थाहा थियो । मलाई तबदेखि बरगाछी थाहा थियो, जतिबेला 

यहाँ पसलको नाउँमा केवल एउटा स्यानो घुम्ती थियो ।



मैले अलिक झोंक्किएर भनें, मलाई चाहिएको छैन ।तर उसले भन्यो, राम्रो 

फर्निचर छ । किन न भाई ।मलाई झनै रीस उठ्यो । त्यो मैले चिनेजानेको 

ब्यक्ति पनि थिएन । र मलाई लाग्यो कि त्यो मान्छेले मलाई अनाहकमा 

जिस्क्याइरहेको छ ।



मैले भने, यसरी बाटाबाटामा मान्छे रोकेर जर्बजस्ति फर्निचर भिडाउँन 

खोज्ने तिमी दलाल हौ ? उसले चिढिएको भावमा भन्यो, दलाल किन भन्छौ ?



मैले भनें, दलाल मात्रै होईन अब त तिमी कुनै बास्टर्ड पनि लागिरहेका छौ ।



बास्टर्ड शब्द त्यस अञ्जान ब्यक्तिलाई निकै भारी भएछ । ऊ बाईकबाट ओर्लियो 

र मसँग निहुँ खोज्न थाल्यो, तैंले बास्टर्ड कसलाई भनेको ?



मैलें भनें, बास्टर्ड मैले तँलाई नै भनेको हुँ ।



त्यसले आफ्नो हेलमेटले मलाई हान्न खोज्यो । मैले छेकें । घम्साघम्सी परयो 

। वरिपरि मान्छेहरु भेला भैसकेका थिए । त्यो पागल भने अझै मसँग लड्न 

खोज्दै थियो । त्यसले केही प्लाइवुडको लाम्चो काठले मलाई हान्न थाल्यो । 

मैलें त्यसका सबै प्रहारहरु दुवै हातले बडो कुशलतापूर्वक छेकें ।



अब म त्यसको एउटा काँन टोकेर भए पनि छिन्ने प्रयास गर्न थालें । त्यसलाई 

मजा चखाउँने विचार थियो । तर त्यसले हातले आफ्ना कानहरु छोप्यो ।



ध्रुव थापा भन्ने एउटा छिमेकी दाईले छुट्यायो । अन्य रमितेहरुले मलाई 

चिन्थे । तर ति सबै त्यहाँ नपुंशक झैं रमिता मात्रै हेरिरहेका थिए ।



त्यो फर्निचरको दलाल को थियो अझै थाहा छैन ।



कालिम्पोंग


बुबाको देहावशान पछि मैले केही समयलाई काठमाण्डौ छाडें । मोरंग घरमा आएर 

बसें । एउटी रसियन केटीले सिक्किम घुमाइदिने आग्रहसाथ काठमाण्डौबाट ईमेल 

लेखी । मैले हुन्छ भन्दिएँ । उसको नाम थियो इरिना भोरोन्टशोभे ।



केही दिनपछि बडेमानका रुकस्याक लिएर इरिना मेरो घर आइपुगी । छरछिमेकमा 

मेरो कुरा काटिएछ । स्वास्नी हुँदाहुँदै कुइरिनी ल्यायो भनेछन् । तर 

इरिनासँग मेरो संबन्ध ब्यवसायिक थियो । काठमाण्डौमा ऊ लगायत अरु केही 

विदेशीलाई म ध्यान सिकाउँथे । त्यसै मेसोमा ऊसँग चिनजान भएको थियो । 

इरिनालाई मैले आफ्नो गाउँ घुमाएँ । उसको नेपालको भिषा एक्स्पायर हुँने 

अघिल्लो दिन हामी सिलिगुढी पुग्यौं । एक आफन्तको घरमा बास बसेर भोलिपल्ट 

हामी सिक्किम हिँड्यौं । तर रम्फु चेकपोष्टबाट मैले फर्किनु परयो ।


सिक्किम जान भ्यालिड् आइडि कार्डको जरुरत थियो । आफूसँग नागरिकताको फोटो 

कपि मात्रै थियो । त्यसले काम गरेन । सिक्किममा चिनजानका एक 

होटलब्यवसायीलाई फोन गरेर मैले इरिनाको बारेमा बताएँ र सहयोगको लागि 

अनुरोध पनि गरें । उसलाई सिक्किम पठाएर म वापस भएँ । साँझ परिसकेको थियो 

। सिलिगुढी जाने डाईरेक्ट बस पाईएन । कालिम्पोंग जाने एउटा जिपमा चढें । 

कालिम्पोंग पुग्नु अगावै, जहाँबाट सिलिगुढी जाने बाटो छुट्टिन्छ, त्यहाँ 

आईपुग्दा रातको लगभग ९ बजिसकेको थियो । ड्राईभरका अनुसार त्यसबेला


सिलिगुढी जाने साधन पाउँनु असम्भव थियो । मैले त्यसै जिपमा कालिम्पोंग 

जाने निश्चय गरें ।



कालिम्पोंग पुग्दा १० बजिसकेको थियो । एउटा रेस्टुरेन्टमा पसेर केही खाजा 

खाने निर्णय गरें । त्यहाँको डान्सबर्ग बियर र मःम खाएँ


। त्यत्तिकैमा....केही केटाहरु आए । र सोधे, त्यो अंग्रेज केटी कहाँ छे ? म 

छक्क पर्दै थिएँ । मैले बास्तविकता बताएँ । उनीहरु सिक्किममा इरिना बस्ने 

होटलको बारेमा सोध्न थाले । मैले रम्फुपछि ऊसँग कुनै सम्पर्क नभएको 

सत्यकुरा बताएँ । तर उनीहरुले मानेनन् ।त्यसै घम्साघम्सीमा मैले 

रेस्टुरेन्टको बिल तिरें । उनीहरुले मलाई अपहरण शैलिमा बाहिर ल्याए । 

जहाँ उनीहरुको एउटा मारुती कार पार्क थियो । मलाई त्यसमा हाले र एकातिर 

हुइँक्याए । एकान्तमा पुरयाएर ओराले । र पुनः सोध्न थाले कि इरिना 

सिक्किममा कुन होटलमा बसेकि थिइ । मलाई साँच्चै थाहा थिएन । के बताउँने ? 

थाहा छैन भन्ने जवाफ नै रट लगाईरहेको थिएँ ।



यो यसरी मान्दैन, एउटाले भन्यो र कारबाट एउटा पाइप ल्याएर अर्कालाइ दियो 

। त्यसले मलाई बेरहम हान्यो । शुरुमा त मैले पाइप खोस्न खोजें । तर सकिन 

। भाग्ने मौका थिएन । उसका प्रहारहरुले म ढलें । तर त्यसले हान्न छाडेन । 

त्यसले मलाई जथाभावी आठ, दस पटक जोडदार प्रहार गरयो । मलाई लाग्यो मेरो 

लीला खत्तम भयो ।



त्यसपछि तिनीहरुले मलाई त्यहीं छाडेर गायव भए । जानु अघि मेरै ब्यागको 

सिरानी हालिदिए र सडक किनारमा सुताए । म अर्धचेतावस्थामा रातभर त्यहीं 

उत्तानोचित खाईरहें ।



म हलचल गर्न नसक्ने गरी पसारिएको थिएँ । बडो मुश्किलले बिहान भयो । 

मान्छेहरु भेला भए । सोधपूछ गरे । मैले जे भएको हो त्यो बताएँ ।



बिहान मलाई अघिल्लो रात पाईप हान्ने एउटा केटो पनि आयो । ऊ स्थानिय रहेछ 

। उज्यालोमा मलाई हेरयो ।



गाउँलेहरुलाई उसले भन्यो, अर्को मान्छे भनेर हानेको, निर्दोष मान्छे परेछ । 

म केही बोलिनँ । के बोल्नु ?



त्यो ठाउँ रहेछ, जिरो माईल । त्यो पाईप हान्ने पुड्के पुड्के केटाले मलाई 

सरी भन्यो र प्रहरीमा उजुर नगरिदिने अनुरोध गरयो ।



आफूभित्रबाट जिसस क्राईस्टिय आयाम झिकेर मैले उसलाई भनें, आई फर्गिभ यु । 

तर मलाई भने यस्तो लाग्यो कि त्यो घटना सुनियोजित थियो । कसैले भाडाका 

गुण्डा लगाएर मसँग कुनै बदला चुकाएको थियो । उनीहरुलाई इरिना चाहिएको भए 

रम्फुबाट मेरो पिछा नगरी उसको पिछा गर्ने थिए ।मान्छेहरुको मद्दतले म 

सिलिगुढीसम्म पुरयाइएँ । त्यहाँ एक आफन्तले एम्बुलेन्स खोजिदिए । त्यसमा


म विर्तामोड ल्याइएँ । आफन्तको मद्दतमा हस्पिटल पुगियो । एक्स रेबाट थाहा 

भयो कि मेरो दाहिने खुट्टा, देब्रे हात, दाहिने हातका दुई औंला र एउटा 

करंग भाँच्चिएको रहेछ । डाक्टरले मलाई काठमाण्डौ रिफर गरिदिए । काठमाण्डौ 

मेडिकल कलेजमा मेरो उपचार भयो । पुरै पाँच महिना मैले प्लाष्टरमा बस्नु 

परेको थियो ।यो मेरो जीवनको सबैभन्दा खतरनाक दुर्घटना सावित भयो ।



त्यसो त जीवनमा अरु पनि केही फाईट परे । तर लेख लामो हुँदै गएकाले तिनलाई 

सन्दर्भ मिलाएर अरु कुनै बेला लेख्नेछु ।



Liked by
Liked by
0 /600 characters
Hamro Patro - Connecting Nepali Communities
Hamro Patro is one of the first Nepali app to include Nepali Patro, launched in 2010. We started with a Nepali Calendar mobile app to help Nepalese living abroad stay in touch with Nepalese festivals and important dates in Nepali calendar year. Later on, to cater to the people who couldn’t type in Nepali using fonts like Preeti, Ganesh and even Nepali Unicode, we built nepali mobile keyboard called Hamro Nepali keyboard.