ऊ फेरि चिच्याई ! | Hamro Patro
DOWNLOAD APPS BY HAMRO PATRO

ब्लग - साहित्य / कथा तथा उपन्यासहरू

ऊ फेरि चिच्याई !





OCTOBER 31, 2015 / LENDAAI

ऊ फेरि चिच्याई !
उस्तै नमीठो र कर्कश स्वर !
यो लगातार आठौं दिन थियो । अघिल्लो शनिबारदेखि आजको शनिबारसम्म हरेक दिन राति ९ बजेतिर ऊ यसैगरी चिच्याइरही ।
दिनभरि लखतरान भई सुतेर थाकेपछि निदाउनै लागेको थिएँ, चिर्रर चिच्याएको सुनेपछि जर्‍याकजुरुक उठें । मलाई असह्य भइसकेको थियो ।
घडीको सुईं ९ बाट नेटो काटेर १० मा उक्लियो । अनि क्रमशः शिथिल हुँदै गयो ।

कोठा सरेर आएको १२ दिनयता ८ दिन पल्लो घरबाट आउने यस्तै कर्कश स्वरले मेरो शरीरमा तरंग ल्याएको थियो । सुरुसुरुमा छिमेकीकी छोरी रोई होली भनेर ध्यान दिइनँ । २ दिन, ३ दिन हुँदै पूरै हप्ता बितिसक्दा पनि त्यो रुवाइ हराएन । एउटै समय, एउटै लय, एउटै बच्ची !
म बिरालोको चालमा बाहिर निस्किएँ । कालो ग्रिलको ढोकानेरै पुगेर अडिएँ र चनाखो भएर सुनें । भित्र चाइँचुइँ केही थिएन । अलि बेर अडिएँ । गेटमा बिस्तारै छोएको मात्र थिएँ, कटकट च्वाइँय्य गरेको आवाज आयो । भित्रको कुकुर जोडले भुक्यो । डरैडरले उल्टो पाइला फर्किएँ– बिरालोकै चालमा ।

अलिबेरमा सन्नाटा छायो । सन्नाटासँगै मेरा कान चनाखो हुन्छन् । फोर्समा हुँदा सिनियरहरु भन्थे, “शान्त तलाउमा ढुंगा फ्याँक्दा ठूलो तरंग आउँछ । वरपर सन्नाटा छ भने बुझ्नू– त्यहाँ जतिखेर पनि तरंग आउन सक्छ ।”
नभन्दै एकैछिनमा तरंग आयो । बच्ची फेरि रोई ।
ऊ एकछिन चिच्याएपछि वयस्क पुरुष र महिलाको आवाज सुनियो तर प्रष्ट बुझिएन । बोली नबुझिए अन्दाज लगाउन सकिन्थ्यो– उनीहरु बच्चीलाई हकार्दै छन् । खहरे आकाश गड्याङगुडुङ गरेर रोकिएझैं निमेषमै सबै चुपचाप भए । बच्ची रुन छाडी, उनीहरु कराउन ।
फेरि सन्नाटा छायो । सन्नाटासँगै मेरो मनको तुफान ‘बुलिस ट्रेन्ड’मा बत्तियो ।
३० वर्षको पुलिसको जागिरले मलाई हरेक कुरामा शंकालु बनाएको थियो । शंका कहिल्यै शून्यतामा जन्मिन्न, यसका पनि केही क्रोमोजोम हुन्छन् । पात हल्लिन हावा चल्नैपर्छ भन्ने हुन्न, हातैले रुख हल्लाउने हो भने पनि पात आफ्नै लयमा हल्लिन्छ । तर, शंका जन्मिन शंकाको भ्रुण बसेकै हुनुपर्छ । मैले यही सिकेको थिएँ ।

० ० ०

म बिहान १० बजे उठ्दा पल्लो घरमा केही मान्छे ओहोरदोहोर गर्दै थिए । छेवैबाट भुर्रर बाइक कुदेर अलप भयो ।
वरपर कोही थिएनन्, घाँटी तन्काएर पर्खालभित्र हेरें– एउटी अधवैंशे महिला भित्तामा ढाड तेर्स्याएर चोर औंलाले देखाउँदै कसैलाई केही अह्राउँदै थिइन् । पर्खाल त्यस्तै साढे ३ फिटजतिको हुनुपर्छ, मैले कुर्कुच्चा उठाएर तन्किँदा महिलाको छातीसम्ममात्रै देखें । गुलाबी सुरुवाल कुर्तामा ठाँटिएकी ती महिलाका औंलैभरि औंठी थिए । उनी र मेरो दूरी लगभग २० मिटर थियो । उनले नदेखून् भनेर म कुनाको पिलरले छेलिएँ ।
“एकपटक भनेर सुने पो हुन्छ, पानी खन्याएर ब्रुसले दल् त,” तिखो स्वरमा उनले हातको हाउभाउ निकाल्दै चिच्याइन्, “सुख्खा सिमेन्टीमा दलेर हुन्छ ? पानी हाल् ।”
मैले उनको वायाँ भागमात्रै देख्थें । उनी पूर्वतिर फर्किएर उभिएकी थिइन् । उनको वायाँ गालामा अचम्मको खतजस्तो देखिन्थ्यो ।
एकपटक चर्किएर बोलेपछि उनी बोल्न छाडिन् । त्यसपछि एकटक खस्यारखस्यार आवाज आइरह्यो– खाक्सीले प्लाइउड दलेझैं । करिब २ मिनेटजति भुईं खस्रिएपछि आवाज आउन छाड्यो । म अलि तन्किएँ ।
“यत्रो उमेर हुँदा हाम्ले संसार भ्याउँथिम्, अचेलका केट्केटीको ताल हेर,” उनी गनगन गर्दै थिइन्, “कस्तो साइतमा ल्याइएछ कुन्नि यस्लाई !”
उनी बोल्नुभन्दा बढी हातको हाउभाउ गर्थिन् । बेलाबेला नबोली हात फन्काउँदा भर्खरको सिकारु नाच्न थालेजस्तो देखिन्थ्यो ।
गोजीको मोबाइल घ्यार्रर गर्‍यो । एकटकले पर्खालभित्र हेरिरहँदा एकाग्र भएछु, आवाजले झस्किएँ । घन्टी सुनेर महिलाले चाल पाउलिन् भनेर थचक्क भुईंमा बसें ।
उमेशले गरेको रहेछ ।
“साप्, फ्ल्यास न्युज हेरिसियो ?” ऊ हडबडाएझैं बोल्यो, “वीरेनलाई समात्यौं । वि सक्सिड ।”
ख्याति हत्याकाण्डले सिंगो राजधानी उम्लिएको थियो । मैले यो घटनालाई एकदमै चाखपूर्वक हेरिरहेको थिएँ । अनुसन्धान गर्ने केटो (उमेश खत्री) मेरै अन्डरमा थियो कुनै बेला ।
अखबारहरुले यसबारे निरन्तर खबर छापिरहेका थिए, त्यसैले यसका हरेक अपडेटका लागि मान्छे उत्सुक थिए ।
त्यस्तै उत्सुकमध्ये म पनि थिएँ । कारण– यो एउटी बालिकाको हत्यासम्बन्धी केस थियो । म कहिल्यै बाउ बन्न नसकेको मनोविज्ञानले कताकता छाप पारेको थियो । वीरेन भन्ने मान्छेप्रति भयंकर ठूलो आक्रोश पलाउनुमा पनि शायद यही मनोविज्ञानको प्रभाव थियो ।
“ग्रेट, एन्ड कङ्ग्य्राचुलेसन्स्,” स्पिकरलाई दायाँ हातले ढाकेर बिस्तारै बोलें, “कम फ’ कफी टुमरो, गफ गरौंला ।”
“थ्यांक यु सर, म आउँछु !”

इन्स्पेक्टर भएयता उसको यो सबैभन्दा ठूलो र जबर्जस्त सफलता थियो । बेलैमा बिहे गरेर बेलैमा कुरो मिलेको भए शायद ऊजत्रो मेरो छोरो हुन्थ्यो, या छोरी हुन्थी !
फोन राखेर जुरुक्क उभिँदा त्यहाँ मान्छे थिएनन् । म त्यही भित्तामा अडेस लागेर उभिइरहें धेरै बेर । पर्खालभित्र कुनै गतिविधि थिएनन् । म सिधै घरभित्र छिर्न सक्दिनथें ।

१ घण्टा बित्यो, घडी घुम्दै २ बजायो । उभिँदाउभिँदा खुट्टा गले, भित्रबाट कुर्सी ल्याएर बसें । ३ पनि बज्यो ।
अहँ न भित्रका मान्छे बाहिर निस्किए, न बाहिरबाट मान्छे भित्र गए ।
साढे ३ बजे फुच्ची बाहिर निस्किई । हातमा पैसा थियो । रातभरि रोइरहने फुच्ची शायद त्यही थिई, जसलाई म पहिलोपटक आँखाले देख्दै थिएँ ।
ऊ हतारिएर गेटबाहिर निस्किई र खुर्रर दौडिई । म कुर्सीबाट जुरुक्क उठेर बिस्तारै पछिपछि लागें । करिब २ सय मिटरजति पर पसलमा गएर पाउरोटी र दूध किनी । म आधा बाटोमै उभिएर पर्खिएँ ।
ऊ त्यसैगरी खुर्रर दौडिएर फर्किई । मलाई नहेरी मेरै छेउबाट हावाझैं गई ।
“ए नानी सुन त,” मैले पछाडिबाट बोलाएँ, “स्यानो काम छ ।”
ऊ पछाडि नफर्किई सरासर हिँडी । अलि जोडले चिच्याएँ, “ए नानी… पख न !”
सुनेको नसुन्यै गरेर उसले गेट खोली र भित्र छिरी । म त्यही ठाउँमा उभिइरहें ।
१५ मिनेटसम्म पनि ऊ आइन ।
साँझ पर्‍यो, रात पर्‍यो । घडी हेरें– ९ बजेको रहेछ ।
टिभीमा ख्याति हत्याकाण्डकै समाचार र स्कुले विद्यार्थीले गरेको प्रदर्शनीसम्बन्धी खबर आइरहेको थियो ।
९ बजेर १० मिनेट जाँदा पल्लो घरमा त्यही फुच्ची चिच्याई ।
नेपथ्यमा कताकता कुकुर भुकिरहे । कुकुरसँगै फुच्ची हिँक्कहिँक्क गरिरही ।

० ० ०

बिहानै बाइकको एक्सिलिरेटर बटारेको सुनेपछि झ्यालबाट चिहाएँ । हेलमेट लगाएको एकजना मान्छे र पछाडि महिला थिइन्, जसलाई मैले हिजो पर्खालभित्र देखेको थिएँ ।
बाइकको इन्जिन तातिएपछि उनीहरु हुइँकिए ।
घरमा कोही नभएपछि म गेटभित्र छिरें । फुच्चीले हिजोझैं बरन्डा घोटिरहेकी थिई ।
म टक्क उभिएँ, उसले पुलुक्क मेरो अनुहार हेरी र फेरि चुपचाप भुईं घोट्न थाली ।
यो त्यही फुच्ची थिई, जो ९ दिनदेखि हरेक रात रोइरहन्थी । उमेर पनि ९ वर्ष काटेकी थिइन । तर, सानै उमेरमा कामको भीमकाय बोझले ख्याउटिएर नित्रिसकेकी थिई ।
मैले हिजो जुन लुगामा देखेको थिएँ, आज पनि त्यही आकाशे सर्ट, जामा र सुरुवाल थियो शरीरमा । कपाल भने कसैले बाटिदिएको झैं थियो, सर्लक्क परेको ।
छेउको बाटामा टालो चोब्दै भुईं घोटिरही एकनासले । म उभिइरहँदा पनि उसले ध्यान दिइन । मलाई अचम्म लाग्यो ।
“नानी, तिम्रो नाम के हो ?” आइसब्रेक गरें ।
ऊ आफ्नै गतिमा भुईं पुछ्दै थिई । हिजो बोलाउँदा पनि तर्केर हिँडेदेखि मलाई लागेको थियो– ऊ मसँग डराउँछे ।
केही बेर अडिएर उत्तर पर्खिएँ । ऊ केही बोलिन । भित्रबाट मुढा ल्याएर छेउमा राखिदिई ।
“तिम्रो नाम सोधेको नानी, के हो ?” दोस्रो पटक त्यही प्रश्न गरें । उत्तर दिनु त कता हो कता, उसले मेरो मुखमा समेत हेरिन ।
वरिपरि हेरें, कोही थिएनन् । उसले बरन्डा सबै पुछेर चम्काई । अलि परबाट बाल्टिनमा पानी ल्याएर खन्याई र सिठाको झाडुले धोई ।
यति गर्दा उसको शरीरको आधा भाग भिजिसकेको थियो । घरिघरि पुलुक्क मेरो अनुहारतिर हेरेजस्तो गर्थी । म एकटक उसलाई हेरिरहेको छु भन्ने छनक पाएर उत्तिखेरै नजर हटाएर भुईंतिर लैजान्थी ।
हातको इसाराले बोलाएर अलि जोडले चिच्याएँ, “नानी, कान सुन्दिनौ कि के हो ? अघिदेखि बोलाइरा’छु त झन् !”
हात फन्काएर बोलाएपछि उसले आँखा सोझ्याएर मतिर हेरी । हातैले इसारा गरी । दाहिने हात कान र मुखमा लगेर पाँच वटा औंला पूर्व–पश्चिम घुमाई ।
प्रष्ट थियो–– ऊ कान सुन्दिनथी, बोल्न सक्दिनथी ।
मेरा आँखा खुलेका खुल्यै भए ।
मनमा उनेर राखेका कैयौं प्रश्न अवशेष बनेर भित्रै कतै हराए । हाउभाउमा उसको नाम कसरी सोध्ने ? घर कहाँ, कसरी थाहा पाउने ? ऊ रातभरि किन रुन्छे, पत्तो कसरी लाउने ?
फेरि उस्तै सन्नाटा छायो । ऊ चाहेर पनि बोल्न सक्दिनथी, म सक्थें र पनि बोल्न सक्दिनथें ।
जेठको अन्तिम भइसक्दा पनि पानी परेको थिएन । गर्मीले सिंगो देश प्याकप्याक थियो । यस्तो गर्मी यसअघि कहिल्यै थिएन । सूर्य यतैकतै चन्द्रागिरिवरपर आएर घुमिरहेझैं लाग्थ्यो ।
त्यसमाथि मभित्र अर्को जेठको धुपौरो उम्लिरहेको थियो ।

० ० ०

लोग्ने–स्वास्नी घाम नअस्ताउँदै फर्किए । बाहिर मोटरसाइकल आइपुग्दा म आफ्नो कोठामा बसेर समाचार हेर्दै थिएँ ।
लोग्ने–स्वास्नी गेट खोलेर भित्र छिरेपछि म बाहिर निस्किएँ । बिस्तारै गेट खोलेर डोरबेल बजाएँ ।
माथिल्लो तलाको झ्यालबाट टाउको झिकेर महिला कराइन्, “कल्लाई खोज्नुभो ?”
मैले पुलुक्क माथि हेरेर भनें, “तपाईंलाई नै हो, तल आउनुस् । श्रीमान्लाई पनि बोलाउनुस् ।”
उनले अनौठो मानेर हेरिन् । शायद अहिलेसम्म नदेखेको अनुहार भएर होला । त्यसमाथि मेरो आवाज थियो नै त्यस्तै ।
“कसलाई खोज्नुभएको ?” ढोका खोल्दै सोधिन्, “चिनेनौं नि !”
“तपाईंले चिन्नुहुन्न, म चिन्छु,” मैले आफ्नै पाराको उत्तर दिएँ, “चिनजान गर्दै गरौंला– पहिले फुच्चीलाई बोलाउनुस् ।”
अचम्म मानेझैं उनले आँखा फट्टाएर हेरिन् ।
भनें, “पुलिस हुँ, सोधपुछ गर्नु छ ।”
लोग्ने–स्वास्नी एकाएक अँध्यारा भए ।
“हजुर ?” लोग्ने लर्बराउँदै बोले, “के भो र कसलाई ?”
पुलिस भन्नेबित्तिकै उनीहरुको अनुहारबाट कान्ति हरायो । बेलुकी घरमा एकाएक पुलिस आउँदा जोकोही चकित पर्छ ।
महिला भित्र छिरेर फुच्चीलाई लिएर आइन् । त्यतिन्जेल कोही कसैसँग बोलेन ।
“ल यहाँ बस्नुस्,” पेटीमा देखाउँदै भनें, “अलि लामै कुरा छ ।”
फुच्चीलाई वर सारें ।
“यी नानी को हुन् ?” मैले धेरै बेर कुरिनँ, ९ दिनदेखिको एक–एक हिसाब लिनु थियो ।
बिहान पुछेर टल्काएको बरन्डामा फुच्ची टुसुक्क बसी । ऊसँगै लोग्ने–स्वास्नी पनि क्रमैसँग त्यही बरन्डामा बसे ।
ममा धैर्य थिएन ।
“भन्नुहुन्छ कि भ्यान बोलाऊँ ?” लोग्नेको काँध हल्लाउँदै भनें ।
गोजीबाट मोबाइल निकालेर डायल गरेझैं गरें । लोग्ने जुरुक्क उठेर च्याप्प मोबाइल समात्यो ।
“सर, उसको नाम पार्वती हो, त्यसबाहेक अरु केही थाहा छैन,” उसको बक फुट्यो, “हामीलाई नि अर्कैले ल्याएर दिएको हो ।”
त्यो ‘अर्कैले ल्याएर दिएको’ वाक्यले मलाई घोच्यो ।
“कसले ?” जंगिएँ, “को हो त्यो ?”
उनीहरु नबोली घोसेमुन्टो लगाएर बसिरहे । मैले झक्झकाएँ । लोग्नेले मोबाइल झिकेर खेलाइरह्यो ।
“सर, सन्ते भन्ने मान्छेले ल्याएर दिएको । बल्ल आज १५ दिन त भयो ल्याएको,” ओइलाएको स्वरमा लोग्नेले भन्यो ।
“रातभरि किन रुन्छे ? कोर्रा हान्नुहुन्छ ?” उसको बोली भुईंमा खसिनसक्दै म कड्किएँ ।
लोग्ने–स्वास्नी कालोनीलो भए । मरुभूमिमा तिर्खाएको फकिरझैं ओठमुख सुके ।
“त्यो सन्ते भन्ने मान्छेलाई २० हजार तिरेर ल्याका हम्,” लोग्ने नबोलेपछि श्रीमतीले मुख खोली, “त्यसबाहेक हामीलाई केही थाहा छैन सर ।”
पुलुक्क फुच्चीतिर हेरें । संसारबाट बेखबर रहेर ऊ ट्वाल्ल परेर घरि मतिर हेर्थी, घरि मालिक–मालिक्नीतिर ।
“केटाकेटीलाई यसरी काममा जोत्दा सजाय के हुन्छ थाहा छ ?” उस्तै रवाफमा कड्किएँ ।
उनीहरु फुच्चीझैं चुपचाप थिए ।
“खैर, तपाईंहरुको हिसाब गर्दै गरौंला, मलाई सन्तेको ठेगाना भन्नुस् ।”
‘एकछिन है’ भन्दै महिला भित्र छिरिन् र छिनमै आइन् । कागजमा टिपेको ठेगाना देखाएर भनिन्, “कुलेश्वर सब्जीमन्डीनेर बस्छ सर । मन्दिरदेखि खोला छिर्ने बाटोको तेस्रो पसल ।”
कागज समातेर मोबाइल झिकें र फुच्चीको फोटो खिचें । गेटबाहिर आएर उमेशलाई फोन गरें र कुलेश्वर बोलाएँ । गेटबाहिर निस्किनै लाग्दा पछाडि फर्केर सोधें, “तपाईंको नाम के हो ?”
लोग्नेले फटाफट भन्यो, “मेरो दिनेश, उनको सावित्री ।”

० ० ०

हामी सरासर तेस्रो पसलमा गएर टक्क अडियौं ।
तराजुमा आलु जोखिरहेकी महिलाई सोध्यौं, “सन्ते खै ?”
उनले स्वाभाविक नजरले हामीतिर हेरिन् र चिच्याएर बोलाइन् । भित्रबाट भर्खरको ठिटो निस्कियो । उमेर त्यस्तै २८–२९ वर्षजतिको थियो । पहेंलो टि–सर्ट र जिन्स हाफपाइन्ट लगाएर अदवले उभियो ।
“भन्नुस्, के चाहियो ?” दुवै हात काखीमुनि बाँधेर अन्दाजले सोध्यो ।
उमेश मतिर हेरेर फिस्स हाँस्यो । हाँसोको अर्थ थियो– केटोले अब पक्का दुःख पाउँछ । म पनि उसैगरी फिस्स हाँसें ।
हेर्दा दक्षिण भारतीय फिल्मको साइड हिरोझैं लाग्ने सन्तेले ‘तेरे नाम’ अन्दाजमा कपाल पालेको थियो । उस्तै परे भीडमा पकेटमार भनेर सोझै चिनिने लवाइ थियो । यस्ता मान्छे हामी आँखा चिम्म गरेर चिन्छौं ।
“लु आऊ भाइ बाहिर, आलुको हिसाब गर्नु छ,” उमेशले उसको हात समातेर बिस्तारै तान्यो । केटो अक्क न बक्क पर्‍यो । अलि वर मन्दिरतिर ल्यायौं ।
मोबाइल खोलेर बच्चीको फोटो देखाएँ, “चिन्छस् ?”
ऊ हच्कियो । घोप्टिएर फोटो हेर्दा आँखाअघि झुल्किएको जुल्फीलाई झट्कारेर पछाडि धकेल्यो र भन्यो, “खै हेरम् त !”
हातमा मोबाइल लिएर एकछिन गढ्यो । दायाँ हातका तीन वटाजति औंला ओठ वरपर लगेर पियानो बजाएझैं गर्‍यो ।
“थाहा छैन सर, देखेकै छैन अहिलेसम्म ।” उसले बोलिसकेको थिएन, उमेशले झ्याम्म गाला पड्कायो ।
“तेरिमा बज्या, फेरि भन् त,” उमेशले मुठीभरि जुल्फी समातेर कड्कियो, “देखेकै छैनस् ?”
सन्ते रातोपिरो भयो । वायाँ गाला सुम्सुम्याउँदै उसले तरर आँखा भिजायो ।
“मलाई केही थाहा छैन साप्, पन्थीले ल्याइदेको हो,” हड्बडाउँदै बोल्यो, “२–३ हप्ताअघि अनामनगर पुर्‍याइदेको हुँ ।”
उसको हात गालामै थियो । हामीतिर आँखा जुधाउन नसकेर भुईंतिर हेरिरहेको थियो ।
सन्तेको रूप ‘तेरे नाम’बाट फेरिएर एकाएक ‘हम दिल दे चुके सनम’ भएको थियो । पुलिसको झापड एक, दर्द अनेक भनेको उसले बुझ्यो होला ।
“को पन्थी ?” उमेशले उसको पहेंलो टिसर्ट झट्कारेर आफूतिर सा¥यो ।
“नारायण पन्थी हो सर, सबैले आइते भन्छम्,” फेरि गाला पड्किन्छ भन्ने डरले टाउको ह्वात्तै पछाडि सार्दै सन्ते बोल्यो, “हनुमानथानमा बस्छ ।”
उमेशले उसलाई हुत्याइदियो । मन्दिरको भित्तामा ट्याक्क अडिएर उसले दायाँ खुट्टा भित्तामा अड्यायो अनि फेरि अन्दाजले उभियो ।

० ० ०

हनुमानथानबाट किस्ट बैंक पुग्नुअघिको गल्लीबाट अलि माथि पुगेपछि मोड आउनुअघि सन्तेले भन्यो, “सर, मलाई नलैजानुस् है, घर ऊ त्यही हो ।”
सन्तेले रातो चाइनिज इँट्टाले बनेको घर देखायो । जानुअघि भनें, “यहीँ बस्, कतै गइस् भने खुट्टा भाँच्छु ।”
ऊ त्यहीँ उभियो । ‘तेरे नाम’को जुल्फी मालिंगाजस्तो भइसकेको थियो । त्यही घरमा गयौं, जहाँ सन्तेले भनेको थियो । ढोका खोल्न पनि त्यही मान्छे आयो, जसको हुलिया सन्तेले बताएको थियो । घरमा ऊबाहेक कोही थिएनन् ।
“यो बच्चीलाई चिन्छस् ?” घरभित्र छिरिनसक्दै मैले मोबाइल झिकेर फोटो देखाएँ ।
आइते एकाएक कालोनीलो भयो ।
“कसलाई के भयो सर ?” हड्बडाएर सोध्यो ।
“धेरै नाटक नगर्,” उमेश अघि सरेर भन्यो, “काँबाट ल्याइस् यो नानीलाई ?”
आइते चारैतिरबाट फसिसकेको थियो– के बोलोस् !
सेतो बन्डी र हाफ पाइन्टमा उभिएको आइतेको शरीरमा पसिनाका धारा चुहिए । गर्मीले हो या डरले– ऊ प्याकप्याक थियो । नजिकैको बोतल उठायो र घटघटी पानी खायो ।
“बस्नुस् न सर,” निगालोका कुर्सी देखाएर भन्यो, “बसेरै कुरा गरम् ।”
हामी कुर्सीमा बस्यौं ।
“म मान्छे चिन्दिनँ सर,” सुस्तरी बोल्यो, “मलाई पनि अरुले ल्याएर दिएका हुन् ।”
उमेशले उसको बन्डी समात्यो, “को अरु भन् ।”
लल्याकलुलुक गलेर आइतेले भन्यो, “नाम थाहा छैन सर, फोन नम्बरमात्रै छ ।” अलि परको टेबुलबाट मोबाइल ल्याएर हेर्दै भन्यो, “९८०११६८८९६ । लास्ट टाइम यही मान्छे आएको थियो ।”
आइते पूरै ओइलाएको थियो । हामीले त आफ्नो परिचय पनि दिएका थिएनौं ।
“चिन्दै नचिनेको मान्छेले कसरी ल्याएर दिन्छ तँलाई ?” उमेश पाखुरा सुर्किंदै बोल्यो, “उल्लू बनाउँछस् ? तेरिमा स्वाँठ !”
आइतेले आँखा फट्टाएर हामीतिर हेर्‍यो र फरर भन्यो, “होइन सर । हामीलाई मान्छे चाहियो भने यही नम्बरमा फोन गर्छौं । अरु नै मान्छेले ल्याइदिन्छ, पैसा उसैको हातमा पठाइदिन्छौं । आउने मान्छे फरक–फरक हुन्छन् सर ।”
उसको कुरा सुनेर मलाई ठूलै नेक्ससको गन्ध आइसकेको थियो । उमेशलाई पनि त्यस्तै लागेछ– भन्यो, “ठूलै माछा हो सर । आई थिंक वि आर अन अ राइट ट्रयाक ।”
मैले मुन्टो हल्लाएर आइतेलाई सोधें, “कतिमा किन्छौ ?”
“मान्छे हेरेर हुन्छ सर । १० वर्षसम्मकोलाई १५ हजार, १५ वर्षसम्मकोलाई ३५ हजार र २० वर्षसम्मकोलाई ५० हजार ।”
एकै सासमा उसले रेट भन्यो । उमेश र मैले सम्भवतः पहिलोपटक यस्तो केस ह्यान्डल गर्दै थियौं ।
थचक्क कुर्सीमा बस्यौं । मेरो दिमागमा अजंगको जालो घुमिरहेको थियो ।
उमेशले फोन झिकेर डायल गर्‍यो ।
“कार्की साप, नम्बर नोट गर्नुस् त–– ९८०११६८८९६ । इमडियिट्ली सर्भिस प्रोभाइडरमा चिठी पठाउनुस् । आजै कल डिटेल र लोकेसन चाहिन्छ ।”
मैले त्यही नम्बरमा डायल गरें– सम्पर्क हुन सकेन भन्यो । करिब १० पटक डायल गर्दा पनि लगातार त्यही सूचना आइरह्यो ।
हनुमानढोकाबाट चिठी पठाएको करिब २ घण्टाजतिमा कल डिटेल र अन्तिम लोकेसन थाहा हुन्छ । यो केसमा यस्ता प्राविधिक समस्या आइपर्छन् भनेर मैले उमेशलाई बोलाएको थिएँ ।
घडी हेरें– सवा ३ बजेको थियो ।
उमेशतिर फर्केर सोधें, “यहीँ बस्ने कि हनुमानढोका जाने ?”
उमेशले आइतेतिर फर्किएर सोध्यो, “के छ विचार ? यहीँ बस्ने कि हनुमानढोका जाने ?”
आइते लगलग भयो । अघिदेखि करिब २ जग पानी रित्याइसकेको थियो । यसबीचमा करिब ५ पटक ट्वाइलेट गइसकेको थियो ।
दुई हात जोडेर लम्पसार पर्‍यो, “मेरो केही दोष छैन हजुर, मैले त काम गर्ने मान्छे पुर्‍याइदिनेमात्रै हो । कसम से, मलाई केही थाहा छैन सर ।”
कोही केही बोलेनौं । २ घण्टा पनि बित्यो । उमेशको मोबाइल बज्यो ।
“हजुर… हजुर… नुवाकोट ? जिलिङ ?” उसले डायरीमा टिप्यो, “हजुर…हजुर… ए ! अनि कसको नाममा रजिस्टर्ड छ ?”
सबै टिपिसकेर उमेश मतिर फर्कियो ।
“सर, नाम भेषराज बुढाथोकी हो रे ! अस्ति, हिजो र आज बिहान ११ बजेको लोकेसन एउटै छ । ११ बजेदेखि फोन स्विच्ड अफ छ । धेरैजसो अफ नै हुन्छ मोबाइल, के गर्ने ?”
“केही नगर्ने, भोलि बिहानसम्म कुर्ने, मोबाइलमा प्रयास गरिराख्ने, अन भएन भने जाने ।” मैले सहज रूपमा भनें ।
“यसलाई के गर्ने सर ?” आइतेलाई देखाउँदै उमेशले भन्यो ।
“यसलाई हनुमानढोका लैजाऊ, बाँकी केरकार उतै गर्नू ।”
म बोलिनसक्नै आइतेले पिलित्त आँसु झार्‍यो ।

० ० ०

भोलिपल्ट बिहान ११ बजेसम्म पनि आइतेले दिएको मोबाइल नम्बर अन थिएन । उमेशलाई फोन गरें ।
“फोन लाग्दैन, उतै जानुपर्ला जस्तो छ ।”
“सर, आज विरेन र मेरिनालाई अदालतमा पेस गरेर म्याद लिनु छ,” उमेशले भन्यो, “के गर्ने ?”
ख्यातिको केस अनुसन्धान गर्ने उमेश अदालत जानैपर्थ्यो । म एकदिन अरु कुर्न सक्ने अवस्थामा थिइनँ । यो केसले ममा रस भरेको थियो ।
“म जान्छु, यु क्यारी अन,” फोन राख्नुअघि भनें, “टेक्निकल सपोर्ट चाहिए भन्छु, अलर्ट रहनू ।”
‘हस् सर’ भनेर उमेशले फोन राख्यो ।
म सरासर छिमेकीको घरभित्र छिरें । उनीहरुलाई कहीँ नजान हिजै भनेको थिएँ । लोग्ने–स्वास्नी हतास अनुहारमा शायद मलाई नै पर्खेर बसेका थिए । पार्वती पनि उनीहरुसँगै थिई । सब चुपचाप थिए ।
“ल नानी हिँड,” इशारामा बोल्दै उसको हात समातेर तानें ।
लोग्ने–स्वास्नी मुखामुख गरे ।
“गोजीमा २५–३० हजार राख्नुस्,” दिनेशलाई भनें, “बाँकी हिसाब यतै आएर गरौंला ।”
ऊ असमञ्जसमा पर्‍यो । त्यहाँ के भइरहेको छ, उसले भेउ पाएको थिएन ।
“किन सर ?”
“यो नानीको घरमा दिन । बाँकी कानुनी कुरा फर्किएर गरौंला ।” मैले नअडिएर जवाफ दिएँ ।
मैले उसलाई पनि साथै लिएर जान लागेको छनक पाएपछि दिनेशको अनुहारबाट चमक गायब भयो ।
“म पनि जाने हो सर ?” मेरो आँखामै नहेरी उसले सोध्यो । मैले मुन्टो हल्लाएर ‘अँ’ भनें । ऊ सरासर भित्र गएर एकछिनमा फर्कियो ।
हामी गाडी चढ्यौं ।

० ० ०

काठमान्डूबाट ४ घण्टा उत्तर–पश्चिम हिँडेपछि देवीघाट आइपुग्यो । त्यहाँबाट करिब डेढ घण्टा उकालो लागेपछि जिलिङ आयो । सल्लाघारीलाई छेउ पार्दै उकालो लागिरहँदा मैले दिनेशलाई सोधें, “३ महिना के गरी काट्ने हो जेलमा ?”
ऊ केही बोलेन । काठमान्डूबाट हिँडेदेखि कोही कसैसँग बोलेको थिएन । पार्वती त जन्मजात नबोल्ने थिई, दिनेश पनि ऊजस्तै चुपचाप र शान्त थियो । शब्द हुँदाहुँदै पनि निःशब्द हुनुजत्तिको पीडा अरु के होला र !
बाटोमा क्रमैसँग तीन वटा चौतारा आए, गए । कच्ची बाटोको धूलो उडाउँदै गाडी आफ्नै गतिमा हुइँकियो । स्कुल, गाविस भवन, हेल्थपोस्ट आउँदै, हराउँदै गए । हामी डाँडोको टुप्पातिर आइसकेका थियौं, जहाँबाट पूरा नुवाकोट देखिन्छ । अलि पर पुगेपछि केही पसल देखिए । गुचमुच्च परेका ६–७ वटा पसलको गाउँले बजार रहेछ ।

गाउँ छिरिनसक्दै एक हुल मलामी शंख फुक्दै खोलातिर झर्दै थिए । बाटो साँघुरो भएकाले किनारामा गाडी रोकें । १०–१२ जना मलामीमध्ये धेरैजसो बूढा थिए । उनीहरुलाई देखेपछि पार्वती फुत्त बाहिर निस्की । सबैभन्दा अगाडि काँधमा शव बोकेको मान्छे उसलाई देखेर टक्क अडियो । पाइला जहाँका तहीँ रोकिए । ऊसँगै अरु ३ जना पनि ठिंग उभिए । मुखामुख गरे ।
काँधबाट शव भुईंमा राखेर एकजना बूढाले तरर आँसु झारे र पार्वतीलाई सुम्सुम्याए ।
पार्वती अक्क न बक्क थिई । दिनेश पनि गाडीबाट ओर्लियो र नजिकै गयो । म पनि गएँ ।
बूढाले बिस्तारै कात्रो पन्छाए । पार्वतीको अनुहारमा एकाएक कालो बादल छायो । थचक्क भुईंमा बसेर चिर्रर चिच्याई र मूर्दा शरीरलाई ग्वाम्म अँगालो हालेर भक्कानिई ।
अब भने मलाई अन्दाज भयो– पक्कै पार्वतीका कोही आफन्त हुन् । नजिक गएर हेरें– बूढी महिला रहिछन् । काठमान्डूमा हरेक रात रोइरहने पार्वती अहिले पनि उसैगरी चिच्याइरहेकी थिई ।
मेरो मनमा अचम्मको सिरेटो चल्यो । बोल्न खोज्दा मुखबाट शब्द झरेनन् । ठूलो कष्टपछि तिनै बूढालाई कानैमा गएर सोधें, “बित्ने को हुन् ?”
बूढा लगलग काँपिरहेका थिए । आँखा भरिएका थिए ।
“घोर्साइने नानी हुन्,” काँपेरै भने, “यै पार्वतीकी आमा ।”
पछिल्लो वाक्य सुनेर मलाई भननन्न रिंगटा लाग्यो । पैतला चिसा भए ।
फेरि उस्तै कष्टले सोधें, “के भएर ?”
बूढाछेउ उभिएका अर्का अधवैंशे अघि सरेर भने, “झुन्नेर गइन् बरा । खान–लाउन कैल्यै पुगेन । ब्यान खायो, बेल्कीको ताप । १५ हजारमा पार्वतीलाई बेची पठाएँ भनेर हिजो दिनभरि रोइछन् । पार्वती गएपछि एकसुरे भएकी थिइन् । टोलाइरन्थिन् । घरिघरि दलिनमा झुन्नेर मोर्चु भनिरन्थिन् । त्यो लाटी सहर गएर कसरी बाँच्ली भन्दै भक्कानिएर रुन्थिन् । आज घरको दैलो नउघ्रिएपछि फोडेर जाँदा यस्तो बिजोग भइसकेछ !”
मेरो पैतलामुनिको जमिन चिरियो, मुटुमा पनि एकैपटक हजार चिरा परे । यस्तो भयानक तस्बिर मैले कहिल्यै कल्पना गरेको थिइनँ । मलाई भयंकर ऐंठनले बटारेझैं भयो ।
पार्वती अझै आमालाई अँगालो हालेर रोइरहेकी थिई । बोल्न नसके पनि ऊभित्रको वेदना आँसु बनेर पोखियो जमिनमा ।

ऊसामु आमाको शरीर त थियो, आमा थिइनन् !


Photo Credit : Annapurna Post 




Liked by
Liked by
0 /600 characters
Hamro Patro - Connecting Nepali Communities
Hamro Patro is one of the first Nepali app to include Nepali Patro, launched in 2010. We started with a Nepali Calendar mobile app to help Nepalese living abroad stay in touch with Nepalese festivals and important dates in Nepali calendar year. Later on, to cater to the people who couldn’t type in Nepali using fonts like Preeti, Ganesh and even Nepali Unicode, we built nepali mobile keyboard called Hamro Nepali keyboard.